Poniższy opis jest również poprawny dla Slackware 12.2.
Instalacja obydwu wersji wygląda identycznie.

Opisywana instalacja ma miejsce w środowisku wirtualnym. Użyty został VirtualBox 2.0.4 w wersji niewolnej (non-free). Systemem goszczącym jest Ubuntu 8.10 Intrepid Ibex. Wybrałem taką metodę ze względu na łatwość uzyskania zrzutów ekranu podczas instalacji (dwa paski, na górze i na dole każdego zrzutu pochodzą właśnie z VirtualBoksa i nie występują w trakcie zwykłej instalacji). Przejdźmy do samej instalacji.

Pozyskanie i wybór nośnika instalacyjnego

Aby zainstalować system, należy zaopatrzyć się w płytę CD lub DVD ze Slackware 12.2. Nie oznacza to, że instalacja z płyty to jedyna opcja – Slackware można także zainstalować posiadając pliki instalacyjne na dysku twardym, pendrive’ie, lub lokalnym serwerze plików. Są to jednak bardziej skomplikowane metody niż instalacja z płyty CD/DVD i nie będę się nimi zajmował w tym artykule.

Potrzebne płyty można bezpłatnie pobrać z internetu bądź zakupić w w Slackware Store, wspierając w ten sposób rozwój dystrybucji bądź w innym sklepie. Wybrałem tą pierwszą opcję.

Teraz należy wybrać serwer, z którego będziemy pobierać obrazy płyt. W większości przypadków im bliżej nas będzie zlokalizowany serwer, tym szybszy będzie transfer. Odradzam używanie głównego serwera Slackware ze względu na duże obciążenie i wolny transfer. Ja wybrałem slackware.pl, z którego korzystam już od dłuższego czasu.

Przechodzimy do strony ftp.slackware.pl/pub/slackware/. Widzimy listę wersji Slackware, które możemy pobrać z tego serwera. Przechodzimy do katalogu slackware-12.2-iso/, gdzie znajdują się potrzebne nam obrazy płyt instalacyjnych. Do wyboru mamy 6 płyt CD lub 1 DVD. Ja wybrałem CD, ale ten fakt nie wpłynie znacząco (w przypadku DVD nie trzeba będzie zmieniać płyt w napędzie) na zmianę sposobu instalacji, więc nie trzeba się tym sugerować.

Na szczęście nie trzeba pobierać wszystkich sześciu płyt. Do instalacji Slackware wystarczy pierwsza płyta, tylko w tym przypadku nie mamy zainstalowanego środowiska graficznego, które znajduje się na drugiej płycie. Natomiast KDE, będące jednym z największych i najłatwiejszych w obsłudze środowisk graficznych, jest na płycie trzeciej.
Trzy ostatnie, oznaczone jako source (ang. źródło) zawierają źródła programów znajdujących się na płytach instalacyjnych i nie są potrzebne w procesie instalacji systemu.

Pobieramy odpowiadające nam obrazy płyt CD lub DVD, czyli pliki z rozszerzeniem iso. Oprócz samych plików ISO są tam także asc oraz md5, po jednym dla każdego obrazu płyty. Pliki asc zawierają podpis elektroniczny potwierdzający tożsamość wydawcy płyty dzięki czemu mamy pewność, że nie pobierzemy wersji zmodyfikowanej przez kogoś innego. Natomiast pliki md5 służą do weryfikacji poprawności pobranego obrazu. Zdarza się, że podczas pobierania występują błędy i taki obraz różni się od oryginału, przez co może nie nadawać się do instalacji. Aby to sprawdzić jeszcze przed nagraniem pliku na płytę, należy sprawdzić jego sumę kontrolną MD5. W tym celu należy pobrać plik z sumą, czyli plik z rozszerzeniem md5 a następnie, używając jakiegoś programu do sprawdzania sum kontrolnych, porównać sumę dla ściągniętego pliku z tą zapisaną w pliku md5.

W Windowsie można użyć programu MD5sums. Po instalacji przeciągamy plik którego sumę chcemy sprawdzić na plik wykonywalny md5sum.exe.
W systemach uniksowych najczęściej program do sprawdzania sum jest już zainstalowany i tu wystarczy wykonać:
md5sum -c [plik z sumą].md5
przy czym obraz płyty i plik z sumą kontrolną muszą być w tym samym katalogu. Jeśli obie sumy się zgadzają, plik został poprawnie pobrany.

Pozostaje już tylko nagrać obrazy na płyty. Tutaj należy zwrócić uwagę, aby nagrywać ściągnięte pliki ISO jako obrazy płyt, a nie jak zwykłe pliki, gdyż w przeciwnym razie komputer nie będzie mógł uruchomić instalatora na płytach. Plików asc i md5 nie nagrywamy. Nie pozostaje nam już nic innego jak przystąpić do właściwej instalacji.

Instalacja

Aby uruchomić komputer z płyty instalacyjnej (pierwsza płyta CD lub DVD) zwykle należy zmienić w BIOS-ie kolejność urządzeń, z których ma być bootowany system. Aby to zrobić, należy podczas uruchamiania komputera uważnie śledzić komunikaty pojawiające się na ekranie. W pewnym momencie zobaczymy informację o producencie i sposobie wejścia do ustawień BIOS-u. Najczęściej do ustawień dostaniemy się naciskając klawisz Delete albo F2 (często spotykane opcje to także F1, F3 oraz F10) w czasie wyświetlania komunikatów dotyczących BIOS-u. Następnie, będąc już w menu, wybieramy opcję Advanced BIOS Features, a potem First/Second/Third Boot Device (Boot Sequence) (nazwy poszczególnych podmenu mogą się nieznacznie różnić w zależności od producenta BIOS-u). Jako pierwsze urządzenie, z którego ma być uruchamiany system operacyjny, wybieramy nasz napęd optyczny (czytnik płyt) podłączony jako primary. Wkładamy płytę a następnie zapisujemy ustawienia (save settings and exit – albo czasem skrót np. F10).

Pierwsze, co zobaczymy po uruchomieniu systemu z płyty instalacyjnej Slackware, to “menu” startu kernela (jądra systemu). Jeśli mamy procesor Pentium Pro lub lepszy, możemy pozostać przy domyślnym jądrze, czyli hugesmp.s. Jeśli system nie chce się uruchomić na tym kernelu, możemy spróbować huge.s. Dokładniejsze informacje o dostępnych jądrach otrzymamy po naciśnięciu F2. Wpisujemy nazwę wybranego jądra lub po prostu klikamy Enter dla domyślnego. W większości wypadków wystarczy to ostatnie.

Kiedy system już uruchomi się, zostaniemy zapytani o mapę klawiatury.

Jeśli chcemy ją zmienić, naciskamy 1 i wybieramy z menu odpowiadający nam układ. Jeśli nie zamierzamy tworzyć katalogów z polskimi nazwami, (co raczej nie jest potrzebne w czasie instalacji) naciskamy Enter.

Po wybraniu układu klawiatury system pyta nas o nazwę użytkownika.

Zostawiamy domyślną, czyli root (jest to nazwa superużytkownika, czyli administratora w GNU/Linuksie i innych systemach uniksowych). Naciskamy Enter.

Teraz mamy już uruchomiony system z płyty prezentujący się tak:

Ważnym elementem instalacji jest podział dysku twardego na partycje. W poniższym opisie zakładam, że dysponujemy wolnym, nie przydzielonym do żadnej partycji miejscem na dysku lub partycją do usunięcia. Jeśli nie mamy wolnego miejsca, możemy spróbować zmienić rozmiar istniejącej partycji i w ten sposób zrobić trochę miejsca dla Slackware. Wygodnym narzędziem do tego jest GParted dostępny również jako LiveCD i LiveUSB. O tym jak zmienić rozmiar partycji, można przeczytać w dokumentacji GParted oraz na jakilinux.org.

Od redakcji: Jeśli masz już wydzielone partycje możesz pominąć poniższą część o partycjonowaniu za pomocą linuksowego (pracującego w trybie tekstowym) programu fdisk i przejść do rozdziału “Właściwa instalacja”. Jeśli nie to zalecam użycie prostszego w użyciu programu Gparted ewentualnie cfdisk.

W celu podzielenia dysku na partycje uruchamiamy program fdisk. Musimy także wiedzieć, jak system widzi nasz dysk. W tym celu wydajemy polecenie:
cat /proc/partitions
Przykładowy wynik wygląda tak:

major minor  #blocks   name
3     0      8388608   hda

W tym przypadku dysk oznaczony jest jako hda. Spowodowane jest to użyciem VirtualBoksa który emuluje dysk pata. W większości zwykłych instalacji będzie to sda (jeśli posiadamy dysk sata albo scsi), ale zawsze warto to sprawdzić.

Uruchamiamy fdisk:

fdisk /dev/hda

Aby zobaczyć dostępne opcje programu piszemy m i naciskamy Enter.

Aby zobaczyć, jakie mamy partycje na dysku wpisujemy p i potwierdzamy Enterem (każdą operację w fdisku potwierdzamy, klikając Enter, co w dalszej części artykułu będę pomijał dla Czytelnika i swojej wygody).

Jak widać na powyższym zrzucie mamy na dysku jedną partycję NTFS. Aby ją usunąć, wpisujemy d, a następnie jej numer (liczba po napisie /dev/hda lub /dev/sda). W tym przypadku fdisk sam wybrał partycję, gdyż była tylko jedna.

Teraz, kiedy nie mamy już żadnych partycji na dysku, albo usunęliśmy jakąś partycję i mam wolne miejsce dla Slacka, możemy utworzyć dla niego partycje.

GNU/Linux, w przeciwieństwie do systemów z rodziny BSD, nie musi być instalowany na partycji podstawowej, więc jeśli mamy na dysku inny system na np. dwóch partycjach, to dobrze jest utworzyć partycję rozszerzoną i na niej tworzyć partycje logiczne, na których zainstalujemy Slackware.

Ciągle mając uruchomiony fdisk tworzymy nową partycję rozszerzoną (ang. extended), wpisując n oraz jako rodzaj partycji podając e czyli extended. Następnie podajemy numer partycji z zakresu 1 – 4. Nie należy podawać numeru, pod którym już istnieje partycja. Ponieważ w naszym przykładzie nie mamy innych partycji na dysku, podajemy 1. Następuje pytanie o pierwszy cylinder. Zostawiamy domyślną wartość (naciskamy enter), gdyż fdisk proponuje utworzenie partycji na pierwszym wolnym cylindrze, co jest całkiem dobrym pomysłem. Teraz następuje pytanie o ostatni cylinder. Tu również zostawiamy domyślną wartość, gdyż zawiera ona całe wolne miejsce.

Nadszedł czas aby stworzyć właściwe partycje, na których zainstalujemy Slacka. Umiejętny podział dysku na partycje to ważna umiejętność zwłaszcza, że nie istnieje coś takiego jak uniwersalne rozwiązanie. Inaczej układamy partycję dla zwykłego komputera domowego, inaczej dla systemu do obróbki multimediów, a jeszcze inaczej na serwer.

Tutaj postaram się przedstawić zasadę, jaką ja kieruję się przy partycjonowaniu dysku.
Jako pierwszą tworzymy partycję główną “/“, przeznaczając na nią ok. 10 GB, co stanowi bezpieczną rezerwę. Następnie, tworzymy partycję wymiany “SWAP“, która jest odpowiednikiem windowsowego pliku wymiany. Tu również jest wiele szkół, które w różny sposób określają wielkość tej partycji. Stara zasada mówi, że SWAP = 2 x RAM, ale to traci sens w czasach, kiedy ilość pamięci operacyjnej jest często liczona w gigabajtach. Osobiście stosuję zasadę, że jeśli komputer ma mniej niż 1 GB RAM-u, tworzę partycję wymiany o rozmiarze 512 MB. W przypadku kiedy mam więcej niż 1 GB RAM-u oraz nie zamierzamy zajmować się zaawansowaną obróbką muzyki czy filmów, wcale nie tworzę SWAP-a. Osoby poważnie podchodzące do obróbki multimediów same pewnie wiedzą, ile RAM-u i jakich partycji wymiany potrzebują. Resztę wolnego miejsca na dysku przeznaczam na partycję, na której znajdzie się katalog /home, a w nim wszystkie pliki użytkowników. Oddzielenie /home od głównej partycji sprawi, że jeśli zajdzie potrzeba reinstalacji systemu, nie będzie trzeba robić kopii danych użytkowników i przywracać ich po reinstalacji.

Tworzymy główną partycję będącą partycją logiczną, których numeracja zaczyna się do 5 w górę: naciskamy n, następnie l (małe L). Znów następuje pytanie o pierwszy cylinder – zostawiamy wartość domyślną. Na pytanie o ostatni cylinder wpisujemy +10G, co oznacza, że partycja ma mieć rozmiar 10 GB, a my nie musimy bawić się w przeliczanie sektorów.
Następnie dodajemy partycję wymiany (jeśli uważamy, że będzie potrzebna). Analogicznie do partycji głównej w fdisku naciskamy n, potem l akceptujemy domyślny pierwszy cylinder, a przy pytaniu o ostatni wpisujemy +512M. W przypadku SWAP-u musimy jeszcze zmienić typ partycji. W tym celu wpisujemy t, następnie podajemy numer, który w naszym przypadku wynosi 6. Teraz podajemy numer odpowiadający typowi partycji. Dostępne typy i ich numery wyświetlamy wpisując l.

Jak widać na powyższym zrzucie, SWAP ma numer 82 natomiast zwykła partycja linuksowa 83.
Tworzymy trzecią partycję, akceptując domyślne wartości pierwszego i ostatniego cylindra, przez co zajmie ona pozostałe wolne miejsce na dysku. Zapisujemy zmiany na dysku i kończymy pracę fdiska, wpisując w.

Ostateczny układ partycji prezentuje się tak:

Uwaga na boku: przedstawiony powyżej schemat podziału dysku oraz określania wielkości partycji wymiany to jedynie opinia autora, który bynajmniej nie stara się jej przedstawić jako jedynej słusznej.

Właściwa instalacja

Uruchamiamy instalator poleceniem setup.

Naszym oczom ukazało się powyższe menu, w którym poruszamy się za pomocą strzałek i Entera.

Pierwsza z dostępnych opcji to “HELP”, czyli pomoc. Jeśli nie mamy problemów z angielskim, warto tam zajrzeć. Druga opcja to “KEYMAP”, która pozwala wybrać układ klawiatury. Raczej nie będzie nam potrzebna. Kolejna pozycja menu to “ADDSWAP”. Wybieramy ją za pomocą strzałek góra-dół i wchodzimy Enterem.

Ponieważ już na etapie tworzenia partycji ustawiliśmy jedną z nich jako SWAP instalator sam ją wykrył. Akceptujemy wybór partycji, po czym jesteśmy pytani, czy sprawdzić partycję pod kątem złych sektorów.

Jeśli jesteśmy pewni że dysk jest fizycznie sprawny, możemy odmówić (skróci to również czas formatowania partycji). Po ukończeniu formatowania dostajemy informację o prawidłowym dodaniu partycji swap do systemu i przechodzimy do wyboru pozostałych partycji.

Kolejno określamy rolę poszczególnych partycji w systemie. Zaczynamy od partycji, którą przeznaczyliśmy na partycję główną (tu: /dev/hda5). Instalator zaczyna od pytania dotyczącego formatowania partycji. Do wyboru mamy trzy opcje:

Opcja “Format” to szybkie formatowanie bez sprawdzania złych sektorów. “Check” to format plus sprawdzenie dysku, natomiast “No” to brak formatowania.

Ponieważ są to świeżo utworzone partycje formatujemy (z opcją sprawdzania lub bez).
Kolejne pytanie dotyczy wyboru systemu plików (ang. file system, FS) spośród: EXT2, EXT3, JFS, ReiserFS oraz XFS.

Wybór systemu plików to również ważna decyzja. Pierwszy z oferowanych systemów czyli EXT2 stanowczo można skreślić z listy, jeśli cenimy nasze dane. Stabilnym i sprawdzonym systemem plików jest EXT3 i właśnie ten FS zastosujemy.

Kolejna uwaga: Uważam, że EXT3 to bezpieczny wybór dla początkującej osoby, która nie orientuje się w różnicach między poszczególnymi systemami plików.

Od redakcji: Jeśli założyłeś tylko jedną partycję (pomijając SWAP), to pomiń poniższy akapit.

W ten sam sposób postępujemy z kolejną partycją – /dev/sda7. Po sformatowaniu partycji instalator pyta o punkt montowania.

Układ partycji w systemie wygląda następująco:

Teraz wybieramy nośnik (zazwyczaj płyta), z którego chcemy zainstalować Slackware.

Wybieramy pierwszą pozycję oraz pozwalamy instalatorowi samodzielnie określić, w którym napędzie znajduje się płyta instalacyjna.

Przechodzimy do wyboru grup pakietów oprogramowania, które chcemy zainstalować:

• A – Programy i biblioteki konieczne do uruchomienia systemu.
• AP – Różne przydatne (lub nie) programy nie wymagające środowiska graficznego.
• D – Programy przydatne dla programistów.
• E – pakiety zawierające edytor Emacs.
• F – Zbiór różnorakich FAQ i HOWTO.
• K – Źródła kernela (potrzebne od instalacji niektórych programów i sterowników.
• KDE – Biblioteka Qt oraz środowisko graficzne KDE.
• KDEI – Pliki lokalizacyjne dla KDE
• L – Biblioteki systemowe potrzebne do działania wielu programom.
• N – Programy i biblioteki potrzebne do obsługi sieci.
• T – Oprogramowanie potrzebne do tworzenia dokumentów w TeX.
• TCL – Język skryptowy Tcl/Tk.
• X – Pliki umożliwiające uruchomienie trybu graficznego.
• XAP – Różne przydatne (lub nie) programy wymagające trybu graficznego.
• Y – Program wyświetlający “fortunki”.

Zaznaczamy wszystkie grupy oprócz KDEI – lokalizacje zajmują dużo miejsca, a nie ma sensu instalować ich wszystkich. Wsparcie dla języka polskiego dla KDE zainstalujemy później.

Uwaga: Nie jest konieczne instalowanie wszystkich pakietów, a nawet wszystkich grup. Jednak taki sposób instalacji gwarantuje brak problemów z brakującymi zależnościami programów. Dodatkowo, ponieważ artykuł jest skierowany głównie do początkujących użytkowników GNU/Linuksa, staram się maksymalnie uprościć proces instalacji, gwarantując przy tym poprawne działanie zainstalowanego systemu.

Przechodzimy teraz do wyboru sposobu określenia, które pakiety z wybranych poprzednio grup chcemy zainstalować.

Wybieramy pierwszą, zalecaną opcję, czyli “full” (w przypadku kiedy nie chcemy instalować pewnych programów, wybieramy opcję “menu” gdzie wybierzemy, które pakiety instalować – polecane raczej bardziej zaawansowanym użytkownikom).

W przypadku kiedy nośnikiem są płyty CD, to w momencie kiedy zainstalowane zostaną wszystkie wybrane pakiety z pierwszej płyty, instalator poprosi o włożenie kolejnej.

Po zakończeniu instalacji pakietów zostaniemy zapytani o chęć stworzenia pendrive’a umożliwiającego uruchomienie systemu w przypadku uszkodzenia lub wykasowania (co ma miejsce po instalacji Windowsa) programu rozruchowego LILO lub GRUB.

Jeśli nasz komputer umożliwia uruchomienie z nośnika USB i dysponujemy wolnym pendrive’em, możemy to zrobić.

Uwaga: Spowoduje to usunięcie wszystkich danych znajdujących się na nośniku.

Teraz nadszedł czas na zainstalowanie programu rozruchowego – LILO.

Mamy do wyboru instalację automatyczną i ręczną. Możemy także zrezygnować z instalacji LILO. Jeśli nie mamy na dysku wielu systemów wymagających podawania specjalnych opcji, przy uruchamianiu możemy wybrać automatyczną instalację.

1. Tryb automatyczny (simple).
Zostajemy poproszeni o wybór rozdzielczości i częstotliwości odświeżania, w jakiej ma pracować konsola.

Ważne jest, aby wybrana rozdzielczość i częstotliwość była obsługiwana przez nasz monitor.

Kolejną czynnością jest podanie dodatkowych parametrów, z jakimi ma być uruchamiany system.

Na chwilę obecną nie wpisujemy tu nic.

Kolejnym pytaniem jest, czy chcemy używać w konsoli kodowania UTF-8.

Jeśli zamierzamy ustawić w systemie kodowanie UTF-8, wybieramy “Yes” w przeciwnym wypadku “No”. Wybór kodowania konsoli nie ma wpływu na kodowanie w trybie graficznym, jednak najwygodniej jest używać tego samego kodowania w obu trybach. Od korektora tekstu: Dawno nie używałem Slackware ale wybór “Yes” uważam że raczej będzie lepszą opcją

Następnie wybieramy, gdzie chcemy zainstalować LILO.

Do wyboru mam instalację na głównej partycji (wymaga oznaczenia partycji jako bootowalna), na dyskietce (w przypadku uszkodzenia lub utraty dyskietki dostęp do systemu będzie mocno utrudniony) oraz w MBR. Wybieramy opcję trzecią.

2. Tryb ręczny (expert).

Rozpoczynamy konfigurację programu wybierając “Begin”. Podobnie jak w przypadku instalacji automatycznej, przechodzimy przez opcje wyboru dodatkowych parametrów przekazywanych kernelowi w trakcie startu systemu, ustawienia kodowania oraz parametrów pracy konsoli. Pierwszą różnicą jest możliwość wyboru dysku, na którym chcemy zainstalować LILO.

W większości przypadków pozostawiamy bez zmian.

Teraz ustawiamy czas, po jakim LILO załaduje domyślny system. Nawet jeśli nie mamy kilku systemów i nie musimy wybierać, który chcemy uruchomić, warto jest ustawić czas oczekiwania na 5 sekund. Umożliwia to ręczne przekazanie dodatkowych parametrów do kernela, co czasem się przydaje.

Kolejnym pytaniem jest pytanie o użycie ładnego graficznego tła w LILO.

Wedle uznania.

Następnie powracamy do menu konfiguracji LILO. Teraz wybieramy opcję “Linux”, która pozwoli nam dodać do menu wyboru systemu właśnie instalowanego Slacka.

Ustalamy nazwę pod jaką będzie widoczny nasz system w menu (obowiązkowo bez spacji).

Jeśli mamy zainstalowaną inną dystrybucję GNU/Linuksa i chcemy nadal mieć możliwość jej uruchamiania z poziomu menu LILO, ponownie wybieramy opcję “Linux” i podajemy potrzebne informacje, natomiast jeśli posiadamy zainstalowany system Windows, wybieramy opcję “Windows”.

Podajemy nazwę pod jaką będzie wyświetlana pozycja z Windowsem.

Przechodzimy do konfiguracji myszki.

Wybieramy opcję najlepiej pasującą do naszej myszy. Jeśli nie jesteśmy pewni, co wybrać, “imps2″ jest niezłym wyborem.

Teraz mamy możliwość włączyć GPM, czyli program odpowiadający za pracę myszki w konsoli.

Kopiowanie i wklejanie tekstu w konsoli za pomocą myszki jest bardzo użyteczne. Włączmy – “Yes”.

Konfiguracja sieci.

Nawet jeśli posiadamy modem USB, warto jest przejść przez ten konfigurator, aby ustawić kilka opcji.

Na początku jesteśmy pytani o nazwę komputera. W większości przypadków, nie ma znaczenia jak nazwiemy swoją maszynę.

Określamy domenę w jakiej będzie pracował komputer. Jeśli nie pracujemy na żadnej subdomenie (a zapewne tak jest) to zostawiamy puste.

Uwaga: Nazwę domeny wpisujemy bez poprzedzającej kropki.

Kolejnym krokiem jest określenie sposobu, w jaki otrzymujemy adres IP.

Opcja pierwsza dotyczy przypadku, kiedy mamy statyczne IP. Druga odnosi się do otrzymywania adresu z serwera DHCP (dotyczy większości wypadków gdy posiadamy internet), natomiast trzecia do sytuacji, kiedy nie mamy połączenia z żadną siecią lub realizujemy je przez modem. Wybieramy jedną z opcji.

W artykule rozpatrzymy po kolei wszystkie przypadki.

1. Statyczne IP
Na poniższe pytania odpowiadamy, wpisując dane swojej sieci.

2. DHCP
Po wybraniu opcji “DHCP” jesteśmy pytani o nazwę serwera DHCP.

Jeśli nie znamy nazwy, po prostu klikamy “Ok”. Następnie jesteśmy proszeni o sprawdzenie poprawności konfiguracji.

Jeśli wszystko się zgadza, klikamy “Yes”.

3. loopback
Tę opcję wybieramy jeśli łączymy się z Internetem w inny sposób niż wymienione w dwóch powyższych punktach.

Teraz nadszedł czas na wybranie usług, które mają być uruchamiane przy starcie.

Wybieramy potrzebne nam usługi. Jeśli mamy wątpliwości, czy dana rzecz jest nam potrzebna, czy nie, to raczej nie jest. Domyślne opcje są całkiem w porządku, jednak dla bezpieczeństwa systemu warto wyłączyć serwer SSH. Usługi zaznaczamy i odznaczamy spacją.

Kolejną opcją jest wybór niestandardowej czcionki konsoli.

Jeśli zdecydowaliśmy się na konsolę w kodowaniu UTF-8 wybieramy lat2-16.psfu.gz. W przeciwnym razie jeśli chcemy mieć polskie znaki w konsoli wybieramy czcionkę lat2a-16.psfu.gz.

Teraz wybieramy, czy nasz zegar jest ustawiony na czas GMT, czy na czas lokalny.

W większości przypadków wybierzemy “No”, w związku z czym będzie trzeba wybrać strefę czasową, w jakiej się znajdujemy.

Kolejnym krokiem na drodze do zainstalowania Slackware jest wybór domyślnego menadżera okien (środowiska graficznego).

Początkujący użytkownicy powinni rozważyć głównie wybór KDE lub XFCE gdyż te środowiska graficzne są bardziej zbliżone do Windowsa niż taki Fluxbox czy Window Maker. KDE jest znacznie większym środowiskiem niż XFCE, ale przez to także zajmuje więcej zasobów komputera.

Uwaga: Autor poleca KDE i XFCE ze względu na prostą obsługę tych środowisk, a nie ze względu na własne sympatie i antypatie (na co dzień autor używa GNOME niedostępnego domyślnie w Slackware, które jest równie popularne jak KDE).

Kolejnym, bardzo ważnym etapem jest ustawienie hasła na konto administratora (root).

Hasło powinno składać się z małych i wielkich liter, cyfr i innych znaków oraz zawierać od 5 do 127 znaków. Hasło należy wpisać dwukrotnie – zabezpiecza to przed ewentualną literówką. Podczas wpisywania hasła nie pojawiają się żadne znaki (m.in. aby ukryć ilość znaków przed ewentualnym obserwatorem monitora).

Zgodnie z poleceniem naciskamy Enter.

Po ostatnim Enterze powracamy do głównego menu instalatora. Aby zakończyć jego pracę wybieramy “EXIT”. Teraz możemy wyjąć płytę instalacyjną i zrestartować komputer (CTRL+ALT+DELETE). Warto też przywrócić poprzednie ustawienia w Biosie, aby system uruchamiał się w pierwszej kolejności z dysku. Ewentualnie można po prostu wyjąć płytę z napędu.

Zakończenie.
Gratulacje, właśnie zainstalowałeś/łaś Slackware – najstarszą, wciąż rozwijaną dystrybucję GNU/Linuksa!

Jeśli masz jakieś uwagi dotyczące artykułu, czy to od strony technicznej, czy merytorycznej możesz je wyrazić w komentarzach.

Tymczasem, jak mawia Patrick Volkerding – twórca Slackware, Have fun.

Artykuł jest dostępny na licencji GNU Free Documentation License (GFDL).

Dodatek:
Strona domowa Slackware
Minimalne wymagania Slacka
Lista serwerów z których można pobrać Slackware

Changelog:
22.12.2008 Poprawione literówki, zmiana licencji na GNU Free Documentation License.

Korekta i skład: Norbert Kiszka