Slackware to najstarsza z aktywnie rozwijanych dystrybucji Linuksa. Pierwsza wersja została wydana 13 lipca 1993 roku. Motto dystrybucji because it works wynika z zasady KISS (keep it simple stupid). Distro dla zaawansowanych użytkowników, którzy nie boją się konsoli.

Prostota i stabilność


Domyślny pulpit dystrybucji

Slackware to dystrybucja Linuksa podobna do tradycyjnych systemów uniksowych. Struktura katalogów jest klasyczna, warto zwrócić uwagę na występowanie katalogu /opt, gdzie umieszczane jest m.in. KDE. W odróżnieniu od popularnych dystrybucji takich jak Mandriva, openSUSE czy Ubuntu, Slackware zawiera waniliowy (tzn. niepatchowany) kernel, dzięki czemu pobranie kernela z kernel.org i jego kompilacja nie powoduje obniżenia funkcjonalności.

Dystrybucja nie zawiera graficznego instalatora (aczkolwiek instalator tekstowy jest bardzo intuicyjny i nie powinien sprawiać problemów) ani mnóstwa graficznych konfiguratorów (takich jak np. YaST). Dostępnych jest tylko kilka tekstowych asystentów do wykonywania najbardziej podstawowych operacji (instalacja pakietów, wybór środowiska graficznego, …).

Rozwój Slackware przebiega w dwóch liniach: stabilnej (ang. stable) oraz bieżącej (ang. current). Wersja bieżąca co pewien czas ulega zamrożeniu i po wydaniu kilku wersji testowych (beta, release candidate), przekształca się w wersję finalną, oznaczoną konkretnym numerem (np. 10.2). Wersja stabilna doskonale nadaje się na serwer oraz konserwatywny desktop. Wersja niestabilna może być używana na desktopie przez użytkowników, którzy chcą mieć w miarę aktualne wersje programów (które mogą jednak zawierać błędy).

System pakietów

System pakietów Slackware opiera się na prostych pakietach tgx, które nie zawierają informacji o zależnościach. Przyjmuje się, że użytkownik sam będzie troszczył się o to, aby instalowany pakiet miał dostęp do odpowiednich bibliotek i niezbędnych programów. Brak zarządzania zależnościami jest często wymieniany jako jedna z głównych wad systemu, niemniej jednak pozwala uwolnić się od tzw. piekła zależności (ang. dependency hell), co cenione jest przez zaawansowanych użytkowników, wśród których dystrybucja jest niezwykle popularna. Należy pamiętać, że systemy zarządzania pakietami (takie jak: rpm czy deb) nie są doskonałe i potrafią przysporzyć wiele problemów, takich jak błędne zależności, niespełnione zależności, pętle (cykle) w zależnościach, konflikty pakietów…

Do zarządzania pakietami służą następujące narzędzia działające w powłoce:

  • installpkg (instalacja pakietu),
  • removepkg (usunięcie pakietu),
  • upgradepkg (aktualizacja pakietu),
  • makepkg (utworzenie pakietu tgx z zawartości bieżącego katalogu),
  • explodepkg (rozpakowanie zawartości pakietu do bieżącego katalogu).

W skład oficjalnych pakietów Slackware wchodzi również menadżer rpm (slackware/ap). Należy pamiętać, że o zależności będziemy musieli zadbać sami i użyć następującej składni rpm -ivh --nodeps --force pakiet.rpm. Dzięki temu można zainstalować m.in. komunikator Skype, posługując się pakietem rpm dla openSUSE. Za pomocą programu rpm2tgz można konwertować pakiety rpm do formatu tgz. Uzupełnieniem jest tekstowy menadżer pkgtool, służący do instalacji i usuwania pakietów (również nie sprawdza on zależności).

slapt-get i inne protezy…

Dotkliwą bolączką Slackware jest bardzo mała liczba oryginalnych tzw. waniliowych pakietów. Częściowe remedium stanowią serwisy LinuxPackages oraz Slacky.it, oferujące mnóstwo gotowych do instalacji binarnych pakietów. Pakiety te są w rozszerzonym formacie tgx — zawierają informacje o zależnościach (niestety nie zawsze). Z informacji tych korzysta szeroko wykorzystywany program: slapt-get (wraz z graficzną nakładką GSlapt).

slapt-get, podczas wyszukiwania zależności, rozpoznaje zarówno programy jak i biblioteki. Niestety taki tryb pracy (biblioteki + programy) dotyczy wyłącznie pakietów zawierających informacje o zależnościach (pakiety waniliowe takich informacji nie zawierają). Istnieje wiele narzędzi do zarządzania pakietami Slackware, poczynając od niewielkich skryptów, a na pełnych systemach portów kończąc (Emerde, pkgsrc, Portpkg).

Podziękowania za pomoc: Guitarrizer

Podsumowanie

Info

  • Aktualna wersja: 13.1
  • Format pakietów: tgz, txz
  • Menedżer pakietów: Pkgtool

Plusy

  • Wysoka szybkość i responsywność
  • Stabilność i dojrzałość
  • Przejrzystość i prostota, dobrze skomentowane skrypty startowe
  • Brak tzw. piekła zależności
  • Instalator pozwala na włączenie framebuffera
  • Duża popularność
  • Wiele dystrybucji pochodnych

Minusy

  • Brak graficznych konfiguratorów
  • Brak graficznego instalatora
  • Brak oficjalnych pakietów ze środowiskiem GNOME
  • Domyślnie brak zarządzania zależnościami, pomocne są m.in. narzędzia takie jak slapt-get
  • Niewiele oficjalnych pakietów (ale jest m.in. serwis LinuxPackages)

Więcej informacji

Komentarze na statycznych stronach zostały wyłączone. Zapraszamy do komentowania na forum.