Frugalware to niezależna dystrybucja wzorowana na Slackware, której przyświecają cele: prostota, szybkość i multimedialność. Ma bogate repozytorium pakietów, wsparcie dla wielu języków (w tym polskiego), menedżer pakietów Pacman, wywodzący się z Archa, obsługujący zależności i umożliwiający łatwą aktualizację systemu.

Autor: Wiesław ‘wiezyr’ Rybiński,
Korekta: t_ziel, michuk

Rozwój

Rozwój Frugalware przebiega w dwóch liniach – current i stable. W linii current pakiety aktualizowane są na bieżąco, właściwie codziennie w repozytorium znajdziemy nowsze wersje kilku pakietów. Natomiast pakiety z linii stable aktualizowane są co pół roku i jest to kolejne wydanie dystrybucji opatrzone nazwą kodową (aktualnie „Siwenna”). Obecnie działa na dwóch architekturach: i686 oraz x86_64. Deweloperzy starają się dostarczać paczki świeże i stabilne, jak najbliższe oryginałowi (bez wprowadzania własnych zmian i patchy).

Rys. 1 Frugalware z KDE po instalacji

Instalacja

Instalacja jest standardowa i nie sprawi trudności średniozaawansowanemu użytkownikowi. Wystarczy podstawowa wiedza o partycjach i ich tworzeniu oraz ewentualnie o tym, gdzie należy umieścić program rozruchowy GRUB, dzięki któremu będziemy mieli możliwość wyboru systemu do uruchomienia (Na komputerze mogą bezproblemowo współistnieć Windows, kilka różnych dystrybucji Linuksa czy BSD). Po odpaleniu systemu z płyty, wita nas GRUB, gdzie możemy podać dodatkowe opcje do uruchomienia (to dla tych co wiedzą co robić). Jeśli naciśniemy „enter” lub poczekamy kilka sekund, uruchomi się standardowa instalacja (w większości przypadków jak najbardziej odpowiednia).

Instalator Frugalware (curses) wita nas ekranem wyboru języka, w jakim będzie się z nami komunikował. Pośród 13 dostępnych języków znajdziemy polski. Następny ekran to wybór mapy klawiatury. Kolejno instalator sprawdza sprzęt, nośnik instalacyjny i pyta o „software RAID” – dla większości użytkowników kompletnie nieprzydatne. Jeśli nie przygotowaliśmy sobie wcześniej partycji dla Linuksa, należy to zrobić właśnie teraz. Partycjonowania dokonamy przy użyciu jednego z programów. Do wyboru mamy fdisk, cfdisk oraz parted, choć w moim przypadku, po wybraniu tego ostatniego, nie było żadnej reakcji. Po utworzeniu partycji decydujemy o ich przeznaczeniu. Decyzja o formatowaniu, pociąga za sobą wybór systemu plików (ext3 lub reiserfs).

Rys. 2 Edytor serwisów we
Frugalware

Teraz decydujemy o sposobie wyboru pakietów do zainstalowania: standardowy (wybieramy grupy pakietów) bądź zaawansowany. W zaawansowanym najpierw wybieramy grupy pakietów, a następnie mamy możliwość rezygnacji z konkretnych pakietów we wcześniej wybranych grupach. Po zatwierdzeniu naszego wyboru instalator przystępuje do sprawdzania niezbędnych zależności, wyświetla listę pakietów przeznaczonych do instalacji, podaje ich rozmiar przed i po rozpakowaniu. Następnie sprawdzana jest integralność pakietów i ewentualne konflikty, co może trwać naprawdę długo (nawet kilkanaście minut jeśli wybraliśmy ich dużą liczbę). Po przetestowaniu naszej cierpliwości, wreszcie następuje instalacja i pakiety kolejno lądują na dysku.

Gdy zakończy się instalacja pakietów, przychodzi pora na decyzję o miejscu instalacji GRUB-a (najpewniej będzie to MBR), a następnie odbywa się aktualizacja zależności modułów. Kolejno tworzymy hasło dla administratora (root), konto zwykłego użytkownika, ustalamy nazwę hosta komputera (dowolna), konfigurujemy sieć (wybieramy interfejs przy pomocy którego łączymy się ze światem zewnętrznym) i potwierdzamy dokonane przez nas ustawienia. Pozostaje nam wybór zegara (lokalny bądź UTC), strefy czasowej, myszki, oraz podstawowe ustawienia serwera X’ów (rozdzielczość , głębia kolorów i ewentualnie wybór menedżera logowania).
Nadchodzi czas na wyciągnięcie płyty instalacyjnej i restart systemu.

Pierwsze kroki – konfiguracja systemu

Jeśli zainstalowaliśmy środowisko graficzne, wita nas odpowiedni menedżer logowania. Logujemy się i system wita nas w ojczystym języku (pod warunkiem wybrania podczas instalacji pakietów lokalizacyjnych). W moim przypadku Frugalware, bez specjalnej konfiguracji, był właściwie gotowy do użytku (musiałem tylko zainstalować neostradę).

Rys. 3 Pacman — aktualizacja systemu

Po szybkim uporaniu się z tym, mój system osiągnął pełną użyteczność. Frugalware bardzo dobrze radzi sobie z multimediami, bez problemów odtwarza zarówno pliki muzyczne jak i video. Standardowo po instalacji dźwięk jest wyciszony, i aby to zmienić użyjemy miksera dostępnego w środowisku graficznym (np. kmix dla KDE) lub konsolowego programu alsamixer. Interesują nas dwa regulatory – Master i PCM. Na początek wyłączamy dla nich wyciszenie (w alsamixer wciskamy klawisz „m”), a następnie ustawiamy pożądany przez nas poziom głośności (w alsamixer strzałki góra i dół). Jeśli podczas instalacji nie wybraliśmy pakietu z kodekami, to teraz wystarczy wydać polecenie pacman -S codecs. Podobnie jest w przypadku Flasha czy Javy. U mnie zainstalowane podczas instalacji, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby zainstalować je później. Przeglądanie zawartości Internetu nie sprawia problemów, a większość multimediów zawartych na stronach można słuchać bądź oglądać przy pomocy zewnętrznych aplikacji ( totem w GNOME czy kaffeine w KDE).

Kolejnym krokiem była instalacja sterowników do mojej karty graficznej, która sprowadzała się do wydania polecenia pacman -S nvidia. Automatycznie zostały zmienione wpisy w xorg.conf (wolny sterownik nv zamieniony na nie-wolny, ale obsługujący 3D nvidia) i pozostało mi tylko dodać wpis uruchamiający akcelerację. Również bez mojej ingerencji moduł NVidii został dodany do modułów automatycznie uruchamianych podczas startu systemu.

Na koniec warto przyjrzeć się usługom uruchamianym wraz ze startem systemu. Możemy nimi łatwo zarządzać w konsoli przy pomocy polecenia service ( service [nazwa usługi] [akcja]), bądź graficznego narzędzia – Frugalware Runlevel Editor (FRE). FRE w sposób przejrzysty prezentuje spis usług i ich aktualny stan oraz pozwala na podstawowe czynności z nimi związane.

Rys. 4 FPM – nakładka na Pacmana

Menadżer pakietów – Pacman

Dystrybucja korzysta z pacmana stworzonego przez Judda Vineta na potrzeby Archa i opiera się na pakietach tar.bz2. Pakietom dla Frugalware nadano rozszerzenie .fpm dla odróżnienia ich o zwykłych tarballi. Pacman to narzędzie bardzo wygodne w użytkowaniu, zarówno podczas instalacji konkretnych programów, jak i aktualizacji całego systemu. Doskonale radzi sobie z zależnościami i sam pilnuje, aby w systemie znalazło się wszystko to, czego dany program potrzebuje do działania. Aktualizacja całego systemu sprowadza się właściwie do wydania jednej komendy: pacman -Syu. Pacman ma wiele opcji przydatnych podczas codziennego użytkowania: dotyczących instalacji, deinstalacji, wyszukiwania i zarządzania pakietami. Ich opis można znaleźć w manualu (man 8 pacman).

Wraz z pakietem pacman-tools dostaniemy do dyspozycji narzędzie repoman, służące do instalacji oprogramowania, które ze względów licencyjnych nie mogło znaleźć się w standardowych repozytoriach (Realplayer, Skype, Google Earth, Acrobat Reader, Opera i inne). Sprowadza się to do wydania poleceń:

• repoman update – aktualizacja drzewa,
• repoman search – wyświetla listę aplikacji, które możemy zainstalować przy pomocy tego narzędzia
• repoman merge skype – instalacja programu.

Rys. 5 FPM – nakładka na Pacmana

Jeśli ktoś nie lubi korzystać z konsoli, to może skorzystać z graficznej nakładki na Pacmana. Standardową dla Frugalware jest Frugalware Package Manager (FPM), ale w repozytoriach znajdują się także inne. Niestety FPM wymaga dopracowania (deweloperzy cały czas nad nim pracują) i używanie go jest mocno uciążliwe. Jego najpoważniejsze wady to: zamarzanie, długi czas reakcji i posiadanie niewielkiej liczby opcji. Na przykład oczekiwanie na wyświetlenie pakietów z danej grupy może potrwać nawet kilka minut (im więcej pakietów w grupie tym dłużej), co gorsza dopóki nie skończy operacji, nie reaguje na żadne polecenia. Musze jednak przyznać, że jeśli wykażemy się iście anielską cierpliwością, to zazwyczaj wszystko kończy się zgodnie z planem. Chętni mogą wypróbować inne graficzne nakładki na Pacmana, ale tak naprawdę najwygodniejsza, oferująca najwięcej możliwości oraz najszybsza i tak pozostaje konsola (przynajmniej w moim odczuciu).

Podsumowanie

System przeznaczony jest dla użytkowników średniozaawansowanych, co przejawia się w braku graficznych konfiguratorów w stylu openSUSE czy Mandrivy. Frugalware jest prosty i szybki, posiada wygodny menedżer pakietów, spore repozytoria z aktualnymi pakietami i bezproblemową obsługę multimediów. Jedyne czego mi brakowało to polskiej społeczności i rozbicia KDE na pojedyncze pakiety.

Więcej informacji

• Oficjalna strona Frugalware
• Frugalware Wiki
• Oficjalne fora Frugalware