Otóż jestem za brakiem jakiejkolwiek cenzury w internecie. Od samego początku obowiązuje w nim pewna zasada – jak coś się nie podoba, to po prostu się tam nie zagląda. I tyle.

Wszyscy wiedzą, że informacje w internecie nie są wiarygodne. Czy raczej mają różną wiarygodność, w zależności od serwisu. Więc należy do nich podchodzić z dystansem, nawet w Wikipedii zdarzają się wpadki. Internet jest raczej uzupełniającym źródłem wiedzy wobec literatury.

Niektóre treści w internecie mogą być kontrowersyjne, nawet naruszać prawo świata rzeczywistego (np. materiały rasistowskie). Lecz każdy taki serwis to setka serwisów o przeciwnej tematyce (np. chrześcijańskich), więc taki serwis tak naprawdę nie może do niczego nakłonić, ludzie zawsze mają wolny wybór. Mnóstwo wyborów.
W ogóle internet sam w sobie nie może nikomu zrobić krzywdy (to tylko zera i jedynki), chyba że ktoś sam na to pozwoli.

Jeśli ktoś czuje potrzebę np. ponarzekania na Żydów, to może lepiej by coś tam gdzieś napisał i miał poczucie spełnienia, niż wyszedł na ulicę. Internet może więc pełnić rolę swoistego "zaworu bezpieczeństwa", przez który ucieka nadmiar emocji. A może inni mu wytłumaczą, na czym polega błąd jego myślenia.

W tej nieskrępowanej wolności powinny być tylko pewne wyjątki – walka ze spamem, nielegalnym rozpowszechnianiem programów oraz materiały, których powstanie wiązało się z popełnieniem przestępstwa w świecie rzeczywistym (np. fotografie pedofilskie).

Pozostaje jedynie wątek wpływu niektórych materiałów na małe dzieci. Choć są programy do nadzoru rodzicielskiego, mogą np. blokować strony na podstawie występujących w nich słów kluczowych. Angażowanie do tego prawa państwowego to jak wyciąganie armaty na muchę, zresztą równie skuteczne.

Internet jako jedyne medium daje możliwość komunikacji bezpośrednio pomiędzy umysłami, w nim nie ma płci, wieku, majątku, narodowości, uzbrojonych i bezbronnych. Idealna równość, demokracja (nawet taki faszysta nie wie, czy dyskutuje z Żydem, Murzynem, kobietą, dzieckiem, zanikają więc uprzedzenia).
W takiej formie w jakiej jest daje szanse na ogromy skok cywilizacyjny. Nową ludzkość, z zupełnie inną mentalnością.

A na starość politycy są konserwatywni, wiec obawiają się zmian, chcą, by świat był po staremu.

Podsumowując, system jaki proponujesz istnieje od dawna. Tyle tylko, że mało kto ma o tym pojecie.

Pozdrawiam
Koziołek

http://www.theinquirer.net/inquirer/news/1591582/…

Wszyscy ci, którzy chcą za wszelką cenę internet 'uregulować', zdają się zapominać, że tworzą go fizyczni ludzie,w fizycznej postaci, a nie wirtualni krasnoludkowie, a nam obywatelom-internautom usiłują wmówić coś zupełnie odwrotnego, forsując swoje niecne zamordystyczne zamierzenia.

1) Doskonale wiem, że ustawy pisze się w ministerstwach a nie w sejmie. Zastosowanie narzędzi elektronicznych umożliwia dostarczenie treści jednocześnie urzędnikom piszącym projekty, posłom i ogółowi obywateli online (pkt.5). Być może nie sformułowałem myśli odpowiednio jasno.

2) LeX jest płatną bazą danych robioną przez prywatne wydawnictwo i chyba nie ma wersji innych niż działające w systemach Windows. System publikacji projektów ustaw online spowodowałby conajwyżej, że taki pośrednik okazałby się zbędny, ale co z tego?

3) Na tamtej stronie masz dokumenty w postaci PDF. Nie da się śledzić historii zmian, np. od ostatniej nowelizacji. Trzeba mieć dwa dokumenty na monitorze i ślepić w ten bełkot samodzielnie. O utrudnieniu w dostępie do treści prawa dla osób niewidomych, braku metadanych w plikach i skanowanych bitmapach w pdf nie wspominam, Vagla już to robi od dawna…

4) Śmiem bezczelnie stwierdzić, że dostęp do internetu jest powszechniejszy niż świadomość obywateli, że takie coś jak Monitor Polski w ogóle istnieje, o sposobach jego nabycia nie wspominając.

5) Właśnie po to teksty projektów powinny być publikowane online i dostępne natychmiast po kliknięciu przez urzędnika 'zapisz'. Mediawiki umożliwia komentowanie wprowadzonego tekstu, w taki sposób każdy zainteresowany mógłby zgłaszać uwagi lub wytykać błędy, tyle że publicznie, albo poprzez e-mail, bo wtedy wszyscy urzędnicy prowadzący prace nad projektami prawa byliby znani i można byłby sie z nimi łatwo skontaktować.

"Uzgodnienia z lobbystami" powinny być albo całkowicie jawne i publiczne albo całkowicie zabronione. Wymuszenie jawności takich konsultacji nie spowoduje, że jakość stanowionego prawa się pogorszy, może się co najwyżej polepszyć.

System, o jakim pisałem powyżej, nie istnieje obecnie, wbrew twoim sugestiom.

@kocio

Właśnie dlatego, że państwo stanowi prawo,

które po ogłoszeniu obowiązuje _wszystkich_ obywateli, nie tylko internautów, powinno owo państwo dołożyc wszelkich starań, żeby proces stanowienia prawa był dostępny publicznie i jak najpowszechniej. Wprowadzenie takiej technologii nie tylko w tym upublicznieniu by pomogło, ale ograniczyłoby koszt stanowienia prawa.

Lex to zdaje się prywatna firma i jej sprawa, co oferują. To nie zwalnia państwa od dbania o przejrzystość procesu stanowienia prawa.

Problemy z obecnym stanem informatyzacji są zresztą różne, np. brak elektronicznej wersji orzeczenia przez długi czas, tak samo jeśli idzie o publikacje papierowe jako źródła prawa (dlaczego nie wersje elektroniczne podpisane cyfrowo da pewności, że ich treść się nie zmieni?), niejasność wersji dokumentu w trakcie tworzenia oraz brak kontroli kto co dodaje nawet _wewnętrznie_ (pewnie to, co wspominał bodaj min. Boni, to nie jest odosobniony przypadek).

Naprawdę jest co poprawiać. Czytam vagla.pl regularnie od jakiegoś czasu i w świetle jego artykułów aż się prosi żeby zapytać "skoro jest tak dobrze jak piszesz, to czemu jest tak źle?".

Po czwarte publikacja w Monitorze Polskim wynika z tego, że prawo musi być publikowane powszechnie. To że ty i ja mamy internet to nie oznacza, że każdy ma dostęp do internetu.

Po piąte, "uzgodnienia z lobbystami" bardzo często mają zbawienny wpływ na prawo ponieważ ani prawnik, ani poseł, ani urzędnik nie są wszechwiedzący i nie muszą wiedzieć, jak skonstruowane prawo będzie dobre dla grupy której będzie dotyczyć. Dzięki współpracy z ekspertami można tworzyć prawo, które ma ręce i nogi. Zresztą najlepszym przykładem co się dzieje gdy nikt nie pyta specjalistów jest "rejestr stron i usług". Ktoś rzucił hasło, ktoś inny podchwycił. Potem projekt napisał urzędnik-prawnik, bo tak mu kazali, a jak przyszło co do czego to się okazało, że nie za bardzo są możliwości techniczne.

Podsumowując, system jaki proponujesz istnieje od dawna. Tyle tylko, że mało kto ma o tym pojecie.

Pozdrawiam

Koziołek

Właśnie dlatego o tym piszę i właśnie dlatego proponuję to konkretne narzędzie (mediawiki).

@virago535

To wyjdzie w praniu po statystykach zmian po pierwszym roku użytkowania tego systemu (wady, pkt.4).

W Internecie, w odróżnieniu od świata rzeczywistego, nie potrzeby wprowadzania uregulowań prawnych.

Różnica między światami jest zasadnicza – w świecie wirtualnym wszyscy są równi.

A zadaniem prawa jest ochrona słabszych przed zakusami silniejszych. Prawo w internecie nie może chronić słabszych, dzieci, kobiet, Murzynów itd., bo w nim taki podział nie istnieje. A raczej każdy może wcielić się w taką rolę, jaka mu pasuje – blondynka może w rzeczywistości okazać się wielkim Murzynem obwieszonym złotymi łańcuchami, a osoba dyskutująca z profesorami uniwersyteckimi być uczniem podstawówki.

Przez 20 lat Internet znakomicie funkcjonował bez żadnego prawa.

Otóż jestem za brakiem jakiejkolwiek cenzury w internecie. Od samego początku obowiązuje w nim pewna zasada – jak coś się nie podoba, to po prostu się tam nie zagląda. I tyle.

Wszyscy wiedzą, że informacje w internecie nie są wiarygodne. Czy raczej mają różną wiarygodność, w zależności od serwisu. Więc należy do nich podchodzić z dystansem, nawet w Wikipedii zdarzają się wpadki. Internet jest raczej uzupełniającym źródłem wiedzy wobec literatury.

Niektóre treści w internecie mogą być kontrowersyjne, nawet naruszać prawo świata rzeczywistego (np. materiały rasistowskie). Lecz każdy taki serwis to setka serwisów o przeciwnej tematyce (np. chrześcijańskich), więc taki serwis tak naprawdę nie może do niczego nakłonić, ludzie zawsze mają wolny wybór. Mnóstwo wyborów.

W ogóle internet sam w sobie nie może nikomu zrobić krzywdy (to tylko zera i jedynki), chyba że ktoś sam na to pozwoli.

Jeśli ktoś czuje potrzebę np. ponarzekania na Żydów, to może lepiej by coś tam gdzieś napisał i miał poczucie spełnienia, niż wyszedł na ulicę. Internet może więc pełnić rolę swoistego "zaworu bezpieczeństwa", przez który ucieka nadmiar emocji. A może inni mu wytłumaczą, na czym polega błąd jego myślenia.

W tej nieskrępowanej wolności powinny być tylko pewne wyjątki – walka ze spamem, nielegalnym rozpowszechnianiem programów oraz materiały, których powstanie wiązało się z popełnieniem przestępstwa w świecie rzeczywistym (np. fotografie pedofilskie).

Pozostaje jedynie wątek wpływu niektórych materiałów na małe dzieci. Choć są programy do nadzoru rodzicielskiego, mogą np. blokować strony na podstawie występujących w nich słów kluczowych. Angażowanie do tego prawa państwowego to jak wyciąganie armaty na muchę, zresztą równie skuteczne.

Internet jako jedyne medium daje możliwość komunikacji bezpośrednio pomiędzy umysłami, w nim nie ma płci, wieku, majątku, narodowości, uzbrojonych i bezbronnych. Idealna równość, demokracja (nawet taki faszysta nie wie, czy dyskutuje z Żydem, Murzynem, kobietą, dzieckiem, zanikają więc uprzedzenia).

W takiej formie w jakiej jest daje szanse na ogromy skok cywilizacyjny. Nową ludzkość, z zupełnie inną mentalnością.

A na starość politycy są konserwatywni, wiec obawiają się zmian, chcą, by świat był po staremu.

To co tak Tobie podoba się w procesie stanowienia prawa w Polsce, podoba się przede wszystkim tym, którzy chcą "coś załatwić" w tym procesie, a to już jest daleko od praworządności

Nie potrzeba nam 75-85% darmozjadów, w obu Izbach ustawodawczych, którzy poza swoją obecnością, nic innego do procesu legislacyjnego nie wnoszą.

Czy sądzisz, że ten kierunek zmian spodoba się zainteresowanym? Mnie się niezwykle podoba! Pozostaje dodać, że takie same wartości w liczbach można by zastosować do wszelkich pozostałych urzędników, a to jest najlepsza droga do zmian w Polsce.