Przed pracą musimy wybrać system plików, który chcemy modyfikować/sprawdzać. Można do tego użyć m.in. cfdisk, GParted lub Monitor Systemu:

Musimy posiadać zainstalowany tune2fs w systemie. W Debianie będzie to paczka e2fsprogs.

Polecenie uruchamiane jest z poziomu konsoli – jeśli nie jesteś z nią zaznajomiony(a), rzuć okiem na krótki tutorial.

Przyjrzyjmy się wybranej partycji (nieco więcej informacji pokazuje dumpe2fs):

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -l /dev/sda8
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Filesystem volume name: root
Last mounted on: /
Filesystem UUID: a2e7776b-0f0d-49ba-80fc-ada4d2f2eda2
Filesystem magic number: 0xEF53
Filesystem revision #: 1 (dynamic)
Filesystem features: has_journal ext_attr resize_inode
dir_index filetype needs_recovery extent flex_bg sparse_super
large_file huge_file uninit_bg dir_nlink extra_isize
Filesystem flags: signed_directory_hash
Default mount options: (none)
Filesystem state: clean
Errors behavior: Continue
Filesystem OS type: Linux
Inode count: 983040
Block count: 3931900
Reserved block count: 39319
Free blocks: 3758856
Free inodes: 974645
First block: 0
Block size: 4096
Fragment size: 4096
Reserved GDT blocks: 959
Blocks per group: 32768
Fragments per group: 32768
Inodes per group: 8192
Inode blocks per group: 512
Flex block group size: 16
Filesystem created: Mon Nov 29 15:43:52 2010
Last mount time: Mon Feb 14 17:49:07 2011
Last write time: Sun Mar 6 21:08:14 2011
Mount count: 3
Maximum mount count: 34
Last checked: Mon Jan 24 01:43:50 2011
Check interval: 15552000 (6 months)
Next check after: Sat Jul 23 02:43:50 2011
Lifetime writes: 2364 MB
Reserved blocks uid: 0 (user root)
Reserved blocks gid: 0 (group root)
First inode: 11
Inode size: 256
Required extra isize: 28
Desired extra isize: 28
Journal inode: 8
Default directory hash: half_md4
Directory Hash Seed: 537f84a1-d96e-4c37-a20f-5b176e946e08
Journal backup: inode blocks

Wyjaśniając ważniejsze terminy:

• dir_index – włącza indeksowanie plików w katalogach – przyśpiesza wyszukiwanie w katalogach z dużą ilością plików
• dir_nlink – flaga która włącza limit ilości twardych dowiązań (dla ext3 domyślnie 32000 a dla ext4 domyślnie 65000 – według źródeł jądra Linuksa). Ma to znaczenie, gdyż dowiązanie może linkować do nadrzędnego katalogu, co wywołuje zapętlenie.
• extent – oznacza, że używane są extenty (dostępne od ext4). Extenty to w wolnym tłumaczeniu „bloki”, których jest dokładnie jeden na plik, w przeciwieństwie do tradycyjnych bloków – zmniejsza to fragmentację oraz przyśpiesza operacje, zwłaszcza przy dużych plikach
• ext_attr – wykorzystywane przy SELinux
• filetype – zapisuje w katalogu typ każdego pliku
• flex_bg – zaawansowana flaga w ext4, która znacznie zwiększa wydajność systemu plików. Niestety, może zostać włączona tylko podczas formatowania (a nie podczas konwertowania ext3 na ext4) oraz niektóre wersje e4defrag mogą nie działać przy niej.
• has_journal – posiada dziennik
• huge_file – podobnie jak w „large_file”, jednak przy plikach większych niż ext3 jest w stanie obsłużyć
• large_file – flaga ustawiana automatyczna podczas zapisu pliku większego niż 2GB
• meta_bg – zaawansowana funkcjonalność powiększająca pojemność systemu plików – dostępne w ext3 (Linux >= 2.6.0) i ext4
• multi mount protection (MMP) – uniemożliwia montowanie w więcej niż jednym miejscu (punkcie)
• needs_recovery – ustawiane zawsze podczas montowania i usuwane podczas odmontowywania. Jeśli filesystem nie jest zamontowany, a posiada tę flagę, oznacza to, że nie był poprawnie zdemontowany, np. w wyniku awarii zasilania
• resize_inode – pozwala na zmianę rozmiaru systemu plików w trakcie pracy
• sparse_super – limit ilości kopii zapasowych superbloków – oszczędza miejsce przy dużych systemach plików. Lepiej nie włączać w starszych dystrybucjach bez obsługi ext4.
• uninit_bg – oznacza, że nie wszystkie grupy bloków są zainicjowane oraz włącza dodatkowe sumy kontrolne. Zwiększa to wydajność, zwłaszcza podczas sprawdzania przy użyciu e2fsck (parę sekund zamiast paru godzin)

Default mount options – domyślne opcje montowania Filesystem stateStan systemu plików:

• clean – nie znaleziono problemów
• not clean – błąd dziennika lub jego brak
• clean with errors oraz not clean with errors – oznacza, że są błędy (uszkodzenia) systemu plików – należy jak najszybciej odmontować (jeśli jest zamontowany), a następnie sprawdzić/naprawić za pomocą polecenia fsck

Errors behavior – Ustawienie, które mówi, co powinien zrobić system podczas znalezienia (wystąpienia) błędu:

• continue – kontynuacja pracy – używane zwykle dla systemowych partycji, gdyż inne zachowanie w razie błędu może spowodować nieprawidłową pracę systemu – w takim przypadku należy jak najszybciej zrestartować system, aby podczas startu system plików mógł zostać sprawdzony
• remount-ro – powoduje przejście w tryb tylko do odczytu – brak możliwości zapisu uniemożliwia dalsze uszkodzenia, jednak nadal można czytać istniejące pliki
• panic – wywołuje panikę jądra

Filesystem OS type – typ systemu operacyjnego, który utworzył ten system plików.
Inode count – ilość inodów – po tym można ocenić, ile jest plików i katalogów w danym systemie plików.
Block count – ilość bloków.
Reserved block count – ilość zarezerwowanych bloków – wyjaśnimy to w dalszej części artykułu.
Free blocks – ilość wolnych bloków.
Block size – rozmiar bloku (klastra).
Reserved GDT blocks – zarezerwowane bloki, które umożliwiają zmianę rozmiaru systemu plików w trakcie pracy (bez konieczności odmontowania).
Blocks per group – ilość bloków na każdą grupę. Inodes per group – ilość inodów na grupę
Filesystem created – data utworzenia systemu plików.
Last mount time – data ostatniego montowania.
Last write time – data ostatniego zapisu.
Mount count – ilość montowań od ostatniego sprawdzania przez fsck.
Maximum mount count – maksymalna ilość montowań, po której system powinien sprawdzić system plików (fsck) – można porównać do przeglądu samochodu po ilości przejechanych kilometrów.
Last checked – data ostatniego sprawdzania przez fsck.
Check interval – czas, co jaki system plików zostanie sprawdzony, niezależnie od wymienionego wyżej „Mount count” i „Maximum mount count”. Next check after – data następnego sprawdzenia – na podstawie daty ostatniego oraz „Check interval” Lifetime writes(ext4) – łączna ilość zapisanych danych do danego systemu plików – przydatne zwłaszcza dla użytkowników dysków SSD, które mają ograniczoną wytrzymałość na zapis do jednego bloku – można w ten sposób ocenić zużycie i wymienić dysk zanim nastąpi awaria.
Reserved blocks uid – uid użytkownika(-ów), którym służą zarezerwowane blokiReserved blocks. gid – id grupy, której służą zarezerwowane bloki.

Zmiana zarezerwowanej pojemności

Zarezerwowana pojemność to część miejsca na FS zarezerwowana wyłącznie dla jednego użytkownika, zwykle root. Pozwala to na prawidłową pracę systemu nawet przy „przepełnieniu”. Zwykle domyślna wartość to 5%. Przy pojemnych systemach plików może to stanowić problem, gdyż 5% z 1TiB to aż 51.2GiB, co może nie być pożądane, np. gdy na osobnej partycji trzymamy pliki multimedialne.

Gdy chcemy zwiększyć lub zmniejszyć procentową ilość zarezerwowanej powierzchni systemu plików (ilość zarezerwowanych bloków w procentach):

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -m 6 /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Ustawianie procent zarezerwowanych bloków na 6% (943778 bloków)
ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -m 1 /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Ustawianie procent zarezerwowanych bloków na 1% (157296 bloków)

Aby całkowicie wyłączyć, wystarczy podać 0 jako parametr.

W razie potrzeby, można podać ilość zarezerwowanego miejsca w blokach (zwykle jeden blok = 4KiB):

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -r 20000 /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Ustawianie liczby zarezerwowanych bloków na 20000

Profilaktyczne sprawdzanie systemu plików

Fsck sprawdza montowane przy starcie systemy plików. Jeśli któryś (lub któreś) nie został(y) prawidłowo odmontowany(e) (np. w wyniku awarii zasilania), to automatycznie podlega(ją) sprawdzeniu. Również można nakazać, aby sprawdzanie było wykonywane mimo wszystko co określoną ilość montować i/lub co pewien czas.

Sprawdzanie co określoną ilość montowań:

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -c 40 /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Ustawianie maksymalnej liczby montowań na 40

Sprawdzanie co określoną ilość czasu (2m oznacza 2 miesiące, przedrostek d oznacza dni, a w tygodnie):

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -i 2m /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)
Ustawianie odstępu pomiędzy sprawdzeniami na 5184000 sekund

Aby wyłączyć, należy podać 0 jako parametr. Jednak nie jest to zalecane, gdyż drobna awaria sprzętowa bądź niezauważony błąd w jądrze systemu może spowodować uszkodzenie danych.

Zmiana etykiety systemu plików

Etykieta pozwala opisać nam systemy plików, dzięki czemu trudniej się pogubić. Wiele programów pozwala podejrzeć m.in. ustawione etykiety. Najczęściej przeze mnie używane to, wyżej już wymienione cfdisk, „Monitor Systemu” oraz GParted.

ramzes@rh1:~$ sudo tune2fs -L "porn" /dev/sda1
tune2fs 1.41.12 (17-May-2010)

Dlatego też, dzięki uprzejmości Wydawnictwa Helion oraz Grupy OSmedia przeczytałem książkę "Wstęp do HTML5 i CSS3" Bartosza Danowskiego. Została ona wyraźnie napisana aby była bezbolesnym wprowadzeniem do tych technologii, zarówno dla zaawansowanych webmasterów jak i dla początkujących. Choć dla tych drugich poleciłbym wpierw przeczytać kurs oparty na HTML4/XHTML1.x, a potem dopiero tę.

Niektórzy będą narzekać, że książka nie jest gruba, bądź, że zawiera dużo opisów starych znaczników i rozwiązań w css. Jednak czytając ją, można szybko zmienić zdanie — jest to doskonałe przypomnienie starszych specyfikacji i różnic między nimi, zwłaszcza w kontekście działania w różnych przeglądarkach. Są czytelne listingi, przykłady i wymienione różnice w interpretacji w różnych popularnych przeglądarkach.

Oczywiście nie ma książki bez wad. Na nie jednej stronie, przydałby się kolorowy wydruk, choćby dla samej wygody, jak w prawie każdym pierwszym wydaniu: literówki czy nawet jedno brzydkie powtórzenie. W jednym listingu (dół str. 113) zauważyłem powtórzony argument id. Ważną rzeczą, której nie da się ukryć, jest to, że znaczniki HTML w listingach pisane są z dużych liter, a w XHTML oraz HTML5 zalecane jest pisanie wyłącznie małymi literami. Być może autor założył, że czytelnik będzie o tym wiedział, lecz wielu to może wprowadzić w błąd. Kolejną rzeczą, która rzuca się w oczy, to bardzo pobieżny opis nowego znacznika canvas, który jest jedną z najbardziej obiecujących rzeczy.

W wielu miejscach została napisana typowo podręcznikowo, przez co z początku będzie się ciężko wpajać przekazywaną przez autora wiedzę. Jednak z czasem, takie rozwiązania okazują się najlepsze — przynajmniej moim zdaniem.

Mimo pewnych wad, jest bardzo dobrym wprowadzeniem a zarazem podręcznikiem, który będzie wręcz niezbędny podczas tworzenia pierwszych witryn napisanych w XHTML5/CSS3, jak i dla przypomnienia pewnych rzeczy w dalszym czasie. Powtórzę jeszcze dokładnie to samo co w tej książce jest wałkowane, HTML5 i CSS3 to technologie które dopiero powstają, a więc, czytając ją trzeba być tego świadom. Lecz z drugiej strony warto się już z nimi zapoznać, a wyżej wspomniana pozycja jest do tego dobrym, jeśli nie najlepszym wyborem.

Norbert Kiszka

Zabezpieczeniem przed tego rodzaju zagrożeniami są programy klasy Internet Security, które chronią tożsamość użytkowników w sieci, dbają o bezpieczeństwo transakcji internetowych i bankowych oraz wyposażone są w funkcje ochrony rodzicielskiej.

Wg ekspertów sklepu internetowego lepiej-sie-zabezpiecz.pl, największą popularnością cieszą się rozwiązania umożliwiające regulowanie połączeń, jakie wykonuje komputer w sieci, ograniczenie dostępu do treści dla nieletnich, oraz te chroniące transakcje bankowe i zakupy w sklepach internetowych.

 - Oferujemy wsparcie doświadczonych doradców oraz największy wybór antywirusów w Polsce — mówi Justyna Mikuła z lepiej-sie-zabezpiecz.pl.

Eksperci bezpieczeństwa ze sklepu lepiej-sie-zabezpiecz.pl przypominają, że każdy plik czy informacja, która raz dostanie się do sieci pozostaje w niej na zawsze a dostęp do wszelkiego rodzaju groźnych treści jest coraz łatwiejszy. Pozostaje nam tylko posłuchać rady zawartej w adresie sklepu: lepiej się zabezpiecz!

Artykuł dzięki uprzejmości firmy Ikaria.

Skład: Norbert Kiszka

Unable to build the NVIDIA kernel module.

Installation has failed. Please see the file
‘/var/log/nvidia-installer.log’ for details. You may find suggestions
on fixing installation problems in the README available on the Linux
driver download page at www.nvidia.com.

Do wyboru miałem otwarty i wolny sterownik albo samemu rozwiązać problem. Wybrałem to drugie rozwiązanie, ze względu na obsługę sprzętowej akceleracji 3D.

Gotowe rozwiązanie.

Rzut oka na jedne z ostatnich linii w pliku /var/log/nvidia-installer.log:

Tłumacząc na polski:

/tmp/selfgz6879/NVIDIA-Linux-x86_64-190.53-pkg2/usr/src/nv/nvacpi.c:511: błąd: za mało argumentów dla funkcji ‘acpi_walk_namespace’

Pasowałoby wpierw zajrzeć do tego nvacpi.c, ale niestety instalator jest samorozpakowujący i po instalacji usuwa wszystkie pliki – również po błędzie. Najlepszym wyjściem jest rozpakowanie za pomocą wbudowanego przełącznika:

Wszystkie pliki zostały rozpakowane do nowego katalogu "NVIDIA-Linux-x86_64-190.53-pkg2" w bieżącej ścieżce (~/nvidia).

W pliku z logu, jak na razie, interesują nas tylko linijki w których występuje problem (tam gdzie jest wywoływana funkcja "acpi_walk_namespace"):

~/nvidia/NVIDIA-Linux-x86_64-190.53-pkg2/usr/src/nv/nvacpi.c:

Grepując źródła jądra Linuksa w wersji 2.6.33.1, znajdujemy pierwszy plik w którym jest zdefiniowana ta funkcja.

/usr/src/my_linux/linux-2.6.33.1/include/acpi/acpixf.h:

A następnie kernel 2.6.32:

Powyższe fragmenty robią wrażenie, że brakuje jednego argumentu "post_order_visit" oraz wcześniejszy argument "user_function" został zamieniony na "pre_order_visit".

Na oko można dopisać NULL bądź "nv_acpi_find_methods" jako ten brakujący argument "post_order_visit" albo usunąć odwołania do "acpi_walk_namespace", ale jest takie powiedzenie: "na oko to chłop w szpitalu umarł".

Jednak trzeba mieć 100% pewności i szukamy dalej, gdzie jest kod tej funkcji.

/usr/src/my_linux/linux-2.6.33.1/drivers/acpi/acpica/nsxfeval.c:

/usr/src/my_linux/linux-2.6.33.1/drivers/acpi/acpica/nswalk.c:

Teraz sprawdzamy różnicę w stosunku do poprzedniej wersji jądra 2.6.32:

Pogrubione zostały najważniejsze dla nas zmiany.

W obydwu wersjach jądra, definicja typu acpi_walk_callback:

Łopatologicznie można powiedzieć, że "user_function" został rozbity na "pre_order_visit" i "post_order_visit" – odpowiednio, funkcja z pierwszego wskaźnika ("pre_order_visit") jest wywoływana jako pierwsza, a w każdym następnym przebiegu pętli while wywoływana jest ta z "post_order_visit".

Nie wgłębiając się zbytnio w szczegóły, wniosek nasuwa się sam. W jądrze 2.6.32, "user_function" jest wywoływany "zawsze" a żeby w 2.6.33.1 działanie było podobne, musimy "podać dwukrotnie ten sam wskaźnik – jako pre_order_visit i jako post_order_visit".

Jak już powiedziałem, nie wgłębiając się zbytnio w szczegóły, modyfikujemy plik nvacpi.c w ten sposób:

Zabijamy proces gdm (albo innego menadżera logowania) o ile jest uruchomiony i pracujemy na docelowym jądrze 2.6.33.1:

Usuwamy moduł nvidia (jeśli jest załadowany):

albo:

Kopiujemy nagłówki kernela (jeśli nie zrobiliśmy tego wcześniej):

Albo lepiej linkujemy je:

Następnie ponownie instalujemy sterownik karty graficznej:

-> Would you like to run the nvidia-xconfig utility to automatically update you
r X configuration file so that the NVIDIA X driver will be used when you res
tart X? Any pre-existing X configuration file will be backed up. (Answer: N
o)

-> Installation of the NVIDIA Accelerated Graphics Driver for Linux-x86_64
(version: 190.53) is now complete. Please update your XF86Config or
xorg.conf file as appropriate; see the file
/usr/share/doc/NVIDIA_GLX-1.0/README.txt for details.

Uruchamiamy ponownie komputer:

Albo uruchamiamy gdm/xdm/kdm, jeśli pracujemy na docelowym 2.6.33.1:

Nic nie wybuchło! Grafika działa bez najmniejszych problemów. Jeszcze test glxgears:

I problem z głowy.

Literówki proszę zgłaszać na (JID/mail) norbert at linux dot pl albo (mail) redakcja at jakilinux dot org.

Problemy z instalacją proszę zgłaszać w komentarzach bądź lepiej na forum.

Autor: Norbert Kiszka
Skład: Norbert Kiszka

Aktualizacja:

Równolegle opublikowałem na linux.pl.

Jeden z użytkowników w komentarzu potwierdził, że działa na 2.6.34-rc1:

Od dłuższego czasu jadę na wersji BETA przez tą przypadłość.
Cieszę się że jest działające rozwiązanie.
Mogę potwierdzić że działa na Slackware z kernelem 2.6.34-rc1.

Ten artykuł jest tłumaczeniem tekstu: Not every cloud has silver lining autorstwa Cory Doktorowa. Tłumaczenie wykonał Włodzimierz Natorf.

Jest jednak rzecz, o której nikt głośno nie wspomina: głównym celem, jaki widzą w "chmurze" inwestorzy i przedsiębiorcy to wieczne i coraz to nowe opłaty pobierane od usług, które dziś można mieć za darmo albo za zryczałtowaną opłatą, bez rezygnacji z prywatności i wydawania pieniędzy, z których powstaną fortuny cloud companies.

Od chwili powstania komercyjnego, cywilnego Internetu inwestorzy marzyli o powrocie do gwarantującego wysokie zyski systemu zmonopolizowanej telekomunikacji, pochłoniętego przez skrajnie konkurencyjny rynek Sieci. Podobał im się bardzo model usług, gdzie od każdej, nawet najdrobniejszej "funkcji", jak choćby "prezentacja numeru", naliczany był rachunek – pamiętacie czasy¹, gdy trzeba było płacić za możliwość sprawdzenia, kto do nas dzwoni? Wyobraźcie sobie, że wasz dostawca internetu każe Wam płacić za możliwość zobaczenia nagłówka "From:" w mailach, zanim je odczytacie! W USA działalność takich dostawców jak Minitel, AOL czy MSN nasuwa skojarzenia z iPhone’m – kontrolowali oni całkowicie rynek usług w swoich sieciach, w szczególności wysokość pobieranych od usługodawców opłat za możliwość świadczenia usług użytkownikom.

Jednak odkąd powstała Sieć – publiczny Internet, gdzie każdy mógł stworzyć nową usługę, protokół czy aplikację, zawsze znajdował się ktoś chętny do odgryzienia kawałka dla siebie, oczywiście po cichu i nie bez zysku. Pierwsze serwisy pobierały opłaty za każdy wysłany i odebrany e-mail. Następna generacja wyparła je oferując ryczałtowe opłaty za pocztę. Krok po kroku, konkurencja zlikwidowała licznik tykający z każdym kliknięciem myszy w czasie sesji w Sieci. "Cloud services" mogą, przynajmniej częściowo, przywrócić poprzedni stan rzeczy. Zamiast kupować twardy dysk i płacić dodatkowo jedynie rachunki za prąd, możesz kupić miejsce na dysku i płacić za jego użytkowanie dostawcy. Podobnie, zamiast kupować szybki procesor, możesz prowadzić obliczenia zdalnie i płacić za każdy użyty cykl procesora.

Ma to sens dla pewnej ograniczonej liczby zastosowań. Jeśli jesteś usługodawcą, dostęp do takiej ilości przestrzeni dyskowej i hostingu otwiera wspaniałe perspektywy. Wiele firm takich jak Twitter stwierdziło, że kupowanie hurtem przestrzeni dyskowej, szybkich łącz i mocy obliczeniowej dostępnej na żądanie od firm hostingowych jest bardziej opłacalne niż inwestowanie we własną serwerownię i sprzęt. Z kolei jeśli prowadzisz obliczenia wymagające superkomputerów, dobrym rozwiązaniem może być podłączenie się do kilku klastrów administrowanych przez centra fizyki.

Jednak dla przeciętnego ciułacza cloud computing jest, delikatnie mówiąc, mało dochodowe. Dostęp poprzez sieć pozostaje wolniejszy, droższy i mniej pewny niż tradycyjny. Firmy z branży rozrywkowej, spyware, botnety, węsząca policja czy bezczelny szef, dając sobie prawo do łamania zabezpieczeń, śledzenia, czy wręcz przerywania połączeń sprawiają, że Twój dostęp do sieci staje się z dnia na dzień coraz bardziej uciążliwy.

Niestety, nie wygląda na to, żeby w najbliższym czasie sytuacja uległa zmianie. Wejście na rynek dysków czy komputerów nie jest tanie, nawet jeśli wykorzysta się "chmurę" chińskich wytwórni, jest jednak tańsze niż wejście na rynek dostawców Internetu – okablowanie każdego domu w całym państwie to poważne zadanie. Dlatego masz szczęście, jeśli na rynku dostawców konkurują ze sobą dwie czy trzy firmy, i dlatego możesz kupić trzydzieści rodzajów twardych dysków na Amazonie. Wątpię, czy dostęp poprzez sieć kiedykolwiek będzie tańszy, wydajniejszy i pewniejszy od użycia lokalnego dysku i procesora. Dziś można kupić terabajtowy dysk za 57 funtów i raczej ciężko go zapełnić, chyba, że zgrywa się regularnie programy telewizyjne.

Podobnie, za 348 funtów można kupić niemarkowy komputer z czterordzeniowym procesorem i wspomnianym terabajtowym dyskiem. Maszyna ta bez większego wysiłku przeliczy wszystkie arkusze, jakie kiedykolwiek stworzysz.

Łatwo sobie wyobrazić pewne skrajnie wyspecjalizowane środowiska współpracy, które zyskują na cloud computing – używaliśmy arkusza kalkulacyjnego Google tworząc listę gości na nasze wesele, oraz kalendarza Google przed spotkaniem z moimi rodzicami w Kanadzie – jeśli jednak projektuje się te aplikacje mając na względzie maksimum wygody użytkowników, a nie dochodu twórców, uzyska się przestrzeń dyskową, gdzie przechowywane będą zaszyfrowane dane, od czasu do czasu odczytywane przez szybkie komputery, dokonujące większości obliczeń lokalnie.

W ten sposób korzystam z przestrzeni dyskowej S3 Amazona: nie jako wolnego i niepewnego twardego dysku, ale jako miejsca na zaszyfrowane kopie ważnych plików, zapisywanych na S3 za pomocą narzędzia JungleDisk. To rozwiązanie tańsze i lepsze niż jakikolwiek własny, lokalny system kopii zapasowych. Ale nie zamierzam zarabiać na S3 w najbliższym czasie.

¹ u nas wciąż aktualne, przynajmniej u wiadomo kogo… ; )

Korekta i skład: Norbert Kiszka

Tekst jest objęty licencją Creative Commons Attribution NonCommercial ShareAlike

Ten artykuł jest tłumaczeniem tekstu: Open source and open standards: the new economics of IT z itwire.com. Tłumaczenie wykonał Maciej Meller.

Jeśli polecono Ci ograniczyć wydatki na IT, oszczędności możesz szukać właściwie w dwóch obszarach: aktualnej działalności oraz innowacji.

Jeśli w pierwszej kolejności firma decyduje się na redukcję personelu, nasuwają się dwie główne kwestie. Jeżeli zwolnienia zachodzą po stronie bieżącej działalności, jak przedsiębiorstwo dotrzyma warunków istniejących już umów o gwarancji jakości świadczonych usług? I czy możliwe jest zwolnienie pracowników bez utraty osób o zasadniczych zdolnościach?

Nawet jeżeli redukcja zatrudnienia wpłynie na innowacje, to wciąż będzie istnieć gospodarcza potrzeba, która je kreuje. W każdym razie, innowacje prawdopodobnie przyczynią się do tego, że niektóre przedsiębiorstwa wyjdą z obecnych kłopotów obronną ręką.

W związku z tym Steve Shine, wicedyrektor działu globalnej sprzedaży i usług w firmie Ingres, radzi przyjrzeć się dokładniej kosztom licencjonowania oprogramowania.

Według niego, korzystanie z bazy Ingress to wydatek około 1/10 tego ile kosztuje produkt Oracle w ciągu trzech lat. Co więcej, Ingres nalicza opłaty w zależności od liczby procesorów a nie ich rdzeni, dlatego wspomniana proporcja może zmaleć nawet do 1/20.

Nawet jeśli dostawca oprogramowania opatentowanego oferuje początkowy upust, koszty zapewne wzrosną wraz z instalacją nowego sprzętu z procesorami wielordzeniowymi, przejęciem innej firmy lub upłynięciem okresu wstępnej licencji i przejściem na ceny katalogowe.

Sprzedawca wiedząc, że klient jest od niego zależny, znajduje się w dogodnej pozycji przetargowej i zajmie twarde stanowisko podczas bieżących negocjacji

Od redakcji: Uzależnienie od dostawcy (Vendor Lock-In)

Jeśli jednak firma rozpocznie zamianę wybranych aplikacji na wolne oprogramowanie oraz bazę danych w otwartym standardzie, proporcje stron zaczynają się wyrównywać.

Jak mówi Steve Shine, konwersja oprogramowania pewnego niemieckiego banku z Sybase do Ingres zajęła mu jedynie cztery dni.

"Wolne oprogramowanie samo nie załatwi sprawy" ostrzega Shine, ponieważ wciąż istnieje ryzyko uzależnienia od dostawcy poprzez niestandardowe sprzężenia. Na przykład, jeśli serwer z własnościowym oprogramowaniem komunikuje się z bazą danych tego samego dostawcy w niestandardowy sposób, wymiana tylko jednej warstwy nie będzie łatwym zadaniem.

Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku wspomnianego banku. Przekonwertowanie innej aplikacji z MySQL na Ingres zajęło całe osiem tygodni, ponieważ owy program korzystał z komponentów swoistych dla MySQL.

Rzecz w tym, że transfer aplikacji, które już korzystają z wolnych standardów, jest szybkie i tanie. To nic innego jak kolejny przykład łatwych oszczędności będących w zasięgu ręki.

Jeśli firma zdoła uniezależnić około 15 procent swojego oprogramowania od głównego dostawcy, uzyska ona znaczący wpływ na przebieg negocjacji, sugeruje Shine. Dzięki temu można odwrócić niekorzystną sytuację, w jakiej znalazła się firma wskutek próby uproszczenia swojego środowiska IT poprzez związanie się z małą grupą producentów. Można spodziewać się ponownego wzrostu liczby takich przedsięwzięć w najbliższych 12 miesiącach, co czyni z nich rozsądny tok postępowania w tych trudnych czasach. Shine uważa, że 60 do 70 procent systemów jest w stanie przejść na wolne standardy i wolne oprogramowanie w ciągu 3 lat.

Dlaczego więc, nie każdy to czyni? "Niektórzy nie odczuwają zbyt dużych trudności" twierdzi Shine. Ingres zajmuje twarde stanowisko w swoich wysiłkach sprzedażowych. Jeśli komuś trzeba tłumaczyć i uzasadniać ekonomiczne i technologiczne korzyści wolnego oprogramowania, Ingres zwyczajnie przechodzi do następnego potencjalnego klienta.

Jednak organizacje, które wcześniej sceptycznie podchodziły do wolnego oprogramowania, otworzyły swoje drzwi. Niektóre z nich same kontaktują się z Ingres. Stan rzeczy uległ zmianom przez ostatnie sześć miesięcy.

Ale czy wolne oprogramowanie jest naprawdę gotowe do użycia w obszarach kluczowych dla misji przedsiębiorstwa? Steven Shine wskazuje na fakt, że zeznania podatkowe w Irlandii oraz duża część międzybankowych płatności w Szwajcarii jest przetwarzana przez wolne oprogramowanie. Oba przykłady ilustrują zadania jak najbardziej kluczowe dla misji organizacji.

Shine zaznacza także, że niektóre banki używają darmowej, społecznościowej wersji Ingres w mniej ważnych systemach.

Organizacje takie jak Red Hat, wyrobiły sobie renomę dostawcy wolnego oprogramowania w zakresie systemów operacyjnych oraz warstw serwerów aplikacji a teraz tego samego chce dokonać Ingres w sferze wysokiej klasy baz danych, czyli tam gdzie można najwięcej zarobić, mówi Shine.

Do tych czytelników iTWire (wiecie o kim mowa!), którzy są zdania, że projekty open source to tylko podróbki oprogramowania własnościowego – Ingres ma za sobą 35 lat historii. To się nazywa dojrzałe oprogramowanie.

Korekta i skład: Norbert Kiszka