Jest wiele edytorów tekstu. Niektóre z nich są bez wątpienia świetne i nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś ich używał. Jednakże są pewne powody, dla których warto używać właśnie VIM-a. Nawet pomimo tego, że powody te nie są unikalnymi cechami tegoż edytora.

• Dzięki wzrostowi zainteresowania platformami Uniksowymi (głównie Linux i Mac OS X), VIM jest powszechnie używanym edytorem
• VIM potrzebuje niewielkich ilości pamięci RAM i mocy procesora. Nawet średniej klasy komputer jest w stanie udźwignąć wiele instancji edytora jednocześnie
• VIM ma wiele „supermocy”, które sprawiają, że edycja plików przebiega dużo sprawniej
• VIM wytwarza wokół siebie aurę „geekowatości”
• VIM ma bardzo aktywną społeczność użytkowników i deweloperów. Zawsze ją miał.

Po co w ogóle pisać ten poradnik? (czyli podejście)

Są inne bardzo dobre tutoriale i Google na pewno pomoże Ci w znalezieniu ich. Zapewne kolejny tutorial do VIM-a nie jest artykułem pierwszej potrzeby, ale ten jest wyjątkowy – bo mój.

Przyjąłem nieco odmienne podejście niż inni autorzy. Uważam, że istnieje pewien sposób myślenia, który sprawia, że nauka VIM-a staje się dużo prostsza. Omawiam również nawyki, dzięki którym zaprzyjaźnisz się z tym edytorem. Szczerze mówiąc nie wiem, czy ktoś przedstawił to w ten sposób.

Długo układałem (i układałem, i układałem…) ten tutorial tak, żeby materiał był w odpowiedniej kolejności. Cały czas stawiając sobie za cel napisanie tego poradnika tak, żeby czytelnik, po dobrnięciu do końca, umiał korzystać z VIM-a w jak najbardziej profesjonalny sposób. Prawdopodobnie lepiej niż niejeden ich bardziej doświadczony kolega.

Doradzam cierpliwość i poleganie na pamięci długoterminowej, ale jednocześnie uważam, że ten poradnik to jeden z najszybszych sposobów na usprawnienie Twojej pracy z VIM-em, jak również całkiem niezły na naukę od zera. Pisałem ten poradnik dla raczej niecierpliwego programisty.

Zdecydowałem, że nie chcę pisać i sprzedawać książki, ponieważ każdy powinien mieć możliwość używania VIM-a jak zawodowiec, w każdym miejscu i czasie, bez konieczności wnoszenia dodatkowych opłat.

Jak korzystać z tutoriala? (czyli instrukcja obsługi)

Traktuj każdy punkt poradnika jako osobną lekcję i poświęć chwilę czasu na wypróbowanie danych komend, zanim przejdziesz do następnej. Możesz poświęcić cały dzień na każdą lekcję, a może nawet kilka, jeżeli dany materiał okaże się wyjątkowo trudny do przyswojenia.

Postaraj się przerabiać po kilka lekcji tygodniowo. Nie spiesz się. Nie przeciążaj swojego mózgu ucząc się ciągle nowych rzeczy, bo zapomnisz o tym, czego uczyłeś się prędzej. Tutorial ten będzie istniał tak długo, jak będziesz tego potrzebował. Możesz złapać oddech.

Nie nauczysz się VIM-a nie używając go, więc powinieneś przygotować sobie jakieś pliki (najlepiej kod jakiegoś wolnodostępnego programu), na których będziesz pracował. Jeszcze lepiej, jeżeli używasz VIM-a w pracy. Pomocne może być również przerabianie tego „kursu” we dwie osoby, żebyście z partnerem mogli się nawzajem wspierać.

Co mogę z tym zrobić? (czyli licencja)

Praca ta jest udostępniona na zasadach licencji Creative Commons Attribution 3.0.

Kopiuj, dziel się, udostępnij na swojej stronie. Nie udawaj, że to Twój tekst i dodaj informację o autorze. W ramach uprzejmości – jeśli uznasz, że jest to warte zachodu – nie będę miał nic przeciwko poinformowaniu mnie o tym.

Tutorial (czyli część zasadnicza)

Na początek kilka słów otuchy.

Nikt nie zna całego VIM-a. Jest tyle różnych poleceń, że wystarczy dla tysięcy istnień ludzkich, z których każde może używać VIM-a na swój własny sposób. Na szczęście nie musisz znać ich wszystkich. Wystarczy Ci tyle, ile potrzebujesz, żeby wykonać swoje zadanie.

Z tego również powodu, przez cały czas używania VIM-a będziesz poznawał nowe sztuczki. Sekret polega na tym, żeby nie poprzestawać na jednym konkretnym (kiepskim) sposobie wykonania danej czynności.

VIM ma uzupełnianie składni, historię operacji, skróty klawiszowe, personalizację ustawień klawiatury, makra i skrypty. Możesz go przemienić w swój edytor, przystosowany do twojego środowiska. Brzmi świetnie, ale pewnie ucieszysz się z faktu, że możesz być dużo wydajniejszy nawet bez dotykania tych zaawansowanych funkcji.

Jak mówi Bram Moolenaar (główny autor VIM-a), najlepszym sposobem na naukę VIM-a jest używanie go i zadawanie pytań. Ten poradnik pełen jest pytań, o których mogłeś nawet nie pomyśleć, żeby je zadać. To najbardziej wartościowa rzecz, którą mogę Ci przekazać.

VIM ma wbudowany tutorial. Możesz go wypróbować, zwłaszcza jeśli nie spodoba Ci się mój. Żeby z niego skorzystać, wystarczy wywołać polecenie vimtutor z poziomu wiersza poleceń Twojego systemu. Jest on bardzo przystępny i raczej kompletny (w przeciwieństwie do mojego, który jest raczej przyjemny, ale na pewno nie kompletny).

Proponuję również rozważyć GVIM-a. Sprawi on, że będzie Ci się pracować dużo przyjemniej. Jeżeli masz pod ręką tylko VIM-a, to oczywiście nadal możesz korzystać z tego poradnika, ale GVIM wygląda dużo lepiej, pozwala na używanie myszy i ma menu oraz ikony dla tych z Was, którzy przywykli do takich rzeczy.

Tryby pracy

Oryginalny VI powstał w czasach, gdy czarno-zielone ekrany były szczytem osiągnięć techniki (zapytaj dziadka o terminale ASCII). Nie było wtedy tak wielu klawiszy modyfikujących (shift, alt, ctrl, super, fn), jak również urządzeń wskazujących. Przyjmijmy, że mieliśmy do dyspozycji tylko klawisze shift i ctrl (nawet jeśli to nieprawda).

Programując (tak jak i robiąc cokolwiek innego na komputerze) mieliśmy oczy cały czas skierowane na ekran, a dłonie położone na klawiaturze. VI sprawił, że pisanie programów odbywało się szybko, ponieważ VI jest trochę jak gra komputerowa, w której każde naciśnięcia klawisza sprawia, że coś się dzieje.

Jeżeli używasz vima i wciskanie klawiszy sprawia, że dzieją się albo rzeczy cudowne, albo straszne, to wiesz, że jesteś w trybie komend, który jest domyślnym trybem edytora. Komendy są przypisane do zwykłych klawiszy takich jak o, y czy g, zamiast kombinacji w stylu Ctrl+Alt+Shift+Esc.

VIM jest wyposażony w kombinacje klawiszy pozwalające wykorzystać specjalne moce, takie jak nawigacja między funkcjami w oddzielnych plikach, poprawianie formatowania całych list w samym środku dokumentu, uzupełnianie składni, skróty, szablony i inne takie, ale o tym później.

Musi istnieć również sposób na wprowadzanie tekstu, ale większość klawiszy ma już przypisane magiczne funkcje! Jedynym sensownym rozwiązaniem było stworzenie „trybu wprowadzania”, dzięki któremu wciśnięcie klawisza a sprawi, że w tekście pojawi się litera a. Zupełnie jak na maszynie do pisania (spytaj ojca co to). Nazywamy to „trybem wprowadzania”. Niewiele się w tym trybie dzieje, poza zwykły, starym, nudnym pisaniem. Powinieneś używać tego trybu tylko jeżeli chcesz coś napisać, bo fajne rzeczy dzieją się tylko w trybie zwykłym (komend).

Poznasz wiele wygodnych sposobów na przejście w tryb wprowadzania, ale na chwilę obecną powinieneś wiedzieć, że aby ten tryb opuścić i powrócić do trybu gry zręcznościowej, należy wcisnąć klawisz Escape.

Gdy zrozumiesz, że w VIM-ie istnieją dwa zasadnicze tryby pracy, twoja praca z nim przestanie wprawiać Cię w zakłopotanie i otworzy się przed Tobą droga do zostania guru tego edytora.

Poznaj schemat komend VIM-a

Przez większość czasu albo będziesz uzyskiwał rezultaty po pojedynczym wciśnięciu klawisza, albo będziesz wprowadzał komendy kończąc je komendą ruchu (często również powtarzając te same naciśnięcia: tzw. „podwójny skok”). Kiedy rozpoczniesz naukę innych rzeczy (rejestry, powtórzenia itd.) może Ci się wydać, że VIM nie jest spójny, ale tak nie jest. Schemat komend jest raczej spójny. Po prostu niektóre jego części są opcjonalne.

Rejestr (opcjonalnie, domyślnie rejestr „)
Powtórzenia (opcjonalnie): np. 13
Operacja: y (Od angielskiego „yank” – „szarpać”. Możemy to rozumieć jako „wyszarpnięcie” tekstu)
Przesunięcie (w zależności od operacji): yy („podwójny skok”, żeby wykonać operację na aktualnym wierszu, konwencja używana w VI)

Komendy VIM-a działają zgodnie z powyższym schematem. Są komendy, które nie używają rejestrów i takie, które nie przyjmują polecenia przesunięcia, ale w większości przypadków tak to właśnie wygląda.

Rejestr to w zasadzie po prostu schowek (dla operacji typu kopiuj/wklej). Większość edytorów udostępnia tylko jeden taki schowek. W VIM-ie masz ich aż nadto, ale nie musisz ich wszystkich używać, więc się nimi nie przejmuj aż nie dotrzesz do lekcji o rejestrach.

Powtórzenia to liczba oznaczająca ile razy chcesz daną operację wykonać. Jeżeli nie podasz żadnej liczby, domyślną wartością jest 1.

Operacja to klawisz, który rozkazuje VIM-owi coś zrobić. Najczęściej są to zwykłe naciśnięcia klawiszy i większość z nim nie wymaga klawiszy modyfikujących jak Shift, Ctrl czy Alt.

Przesunięcie to polecenie oznaczające ruch kursora. Jest ich całkiem sporo, ponieważ jest wiele sposobów na poruszanie się. Nie panikuj jednak – na początku możesz używać klawiszy strzałek, jeżeli koniecznie musisz. Poświęciłem w tym poradniku całą sekcję na polecenia przesunięcia.

Spróbujmy wyjaśnić jak taki schemat działa. Jeżeli chcę skopiować 13 wierszy do mojego domyślnego rejestru, mogę pominąć rejestr, wpisać 13 jako liczbę powtórzeń, wcisnąć y jako komendę kopiowania i potem jeszcze raz y jako komendę ruchu (co oznacza aktualny wiersz). Takie polecenie (13yy) skopiuje 13 wierszy do domyślnego rejestru, poczynając od aktualnego. Jeżeli nacisnę teraz p (nie precyzując rejestru, pomijając liczbę powtórzeń i wiedząc, że komenda put nie przyjmuje polecenia ruchu), to te wiersze zostaną wklejone zaraz za bieżącym.

Znając ten schemat będziesz mógł wpływać na wszystko, czego się nauczysz o VIM-ie. Naucz się wszystkich sposobów poruszania się, a będziesz wiedział jak wycinać, wklejać, poprawiać formatowanie, zmieniać poziom wcięcia i wiele innych rzeczy, które chciałbyś zrobić.

WYJDŹ!

Po tym jak uruchomisz sesję VIM, pewnie chciałbyś z niej kiedyś wyjść. Jest na to kilka sposobów. Spróbuj tych:

Kiedy wciśniesz dwukropek, kursor przeniesie się do lewego dolnego rogu ekranu. Później dowiesz się dlaczego. Na razie wystarczy, że będziesz wiedział, że tak powinno się dziać, a te polecenia działają. Zauważ, że przed ZZ nie ma dwukropka.

Od tłumacza: Po poleceniach rozpoczynających się dwukropkiem należy wcisnąć klawisz Enter, inaczej nie odniosą one skutku.

Jeżeli nie możesz sobie poradzić z wyjściem z VIM-a, upewnij się, że Caps-Lock jest wyłączony i wciśnij Escape. Jeśli sprawi Ci to radość, możesz go nacisnąć kilkukrotnie. Jeżeli usłyszysz brzęczyk, będziesz wiedział, że wcisnąłeś go wystarczającą liczbę razy. Wtedy podane wyżej polecenia na pewno zadziałają.

Mnemonika

Nie wszystkie komendy są łatwe do zapamiętania. Twórcy VIM-a bardzo się starali, ale łatwo jest znaleźć więcej niż 26 czynności, które chciałbyś wykonywać korzystając z edytora, a poza tym tak się dziwnie składa, że niewiele jest słów zaczynających się na literę ‘q’ i mających jakiś sens w programie do edycji tekstu. Jednakże wiele komend da się łatwo zapamiętać. Są to komendy do odnajdywania najbliższego znaku (ang. Find – f), przesunięcia o jedno słowo do tyłu (Back one word – b) lub do przodu (Word – w) itd.

Wiele poleceń jest mnemonicznych, pod warunkiem, że znasz żargon. Przykładowo: ponieważ zarówno „copy” (kopiuj) jak i „cut” (wytnij) zaczynają się na „c”, używamy slangowych „yank” (wyszarp – jako kopiuj), „delete” (usuń – jako wytnij) i „put” (połóż – jako wklej). Y, D, P. Może się to wydawać nieco dziwne, ale da się to zapamiętać. Pamiętaj, że z czasem przechodzi to do pamięci mięśniowej, ale autorzy VI i VIM-a starali się nie być całkowicie abstrakcyjni, gdy wszystko leżało w ich gestii. Czasem nie mieli jednak wielkiego wyboru.

Wywołanie

Gdy już wiesz jak wyjść z VIM-a, pora się nauczyć jak się do niego wchodzi. Zazwyczaj uruchamiamy VIM-a z wiersza poleceń, aczkolwiek całkiem możliwe, że masz do dyspozycji jakieś menu bądź inne sposoby na uruchamianie programów.

Jest kilka sposobów na uruchomienie VIM-a:

Oprócz tych wymienionych powyżej, jest jeszcze więcej. Na początek te powinny jednak wystarczyć. Wypróbuj vimdiff i vimtutor. Niektóre ze sposobów uruchamiania nie zadziałają dopóki nie skonfigurujesz swojego .vimrc, ale o tym później.

Jeżeli zamiast vim napiszesz gvim, to uruchomi się wybajerzona wersja graficzna VIM-a (oczywiście zakładając, że jest zainstalowana). Ma ona kilka dodatkowych możliwości. Zapewne spodoba Ci się bardziej niż czysty VIM, bo jest ona jak VIM z polewą czekoladową. Wszystko, co mówimy tutaj o VIM-ie działa również w gVIM-ie, więc możesz bez obaw używać tego tutoriala.

Nie jesteś skazany na edycję tylko jednego pliku jednocześnie. Możesz uruchomić (g)VIM-a z wieloma nazwami plików jako argumentami. Jeżeli tak zrobisz, to jest kilka parametrów, dzięki którym możesz uzyskać ciekawe efekty. Oczywiście ciekawsze będą jak nauczysz się obsługiwać podzielone okna, więc pewnie będziesz chciał zajrzeć do nich później.

Kontekst jest ważniejszy niż pozycja

Biedna duszyczka, używająca VIM-a po raz pierwszy będzie wciskać klawisze strzałek, poruszając się w kodzie strasznie nieefektywnie. Będzie przewijać ekran o całą stronę w górę i w dół (przy okazji: to odpowiednio ^f i ^b) i przeczesywać kod swoimi zmęczonymi oczami. Ta biedna osoba jest powolna i jeszcze nie uświadomiona, i zapewne bierze VIM-a za kiepską wersję windowsowego notatnika, zamiast za potężne narzędzie, jakim jest.

Przy okazji – klawisze strzałek nie zawsze działają w VIM-ie. Nie obarczaj jednak winą za to VIM-a! Tak naprawdę to sposób w jaki Twój terminal obsługuje te klawisze. Przez to VIM nie potrafi rozpoznać, że Twoje strzałki to strzałki. Jeżeli masz ten problem, to będziesz musiał poszukać rozwiązania na własną rękę.

Żeby używać VIM-a porządnie, musisz się najpierw nauczyć porządnie poruszać.

Nie przewijaj w poszukiwaniu tekstu. Nie używaj do tego swoich oczu. Nie wiem czy zauważyłeś, ale od jakiegoś czasu komputery robią to za nas. Masz tutaj garść najważniejszych poleceń ruchu. Najłatwiej jest się poruszać szukając:

Jeżeli szukanie zbytnio Ci nie pomoże, rozważ skoki:

Poniższe komendy są bardzo przydatne, a przy okazji łatwe do zapamiętania, jeżeli znasz wyrażenia regularne:

Kilka ciekawszych komend:

Ostatecznie, jeżeli nie jesteś w stanie wykorzystać wyszukiwania, skoków itd., nadal możesz korzystać z klawiatury, więc odłóż mysz na bok:

Dobrym pomysłem jest ustawienie opcji hls („highlight search” – podświetlaj wyszukiwane) w pliku .vimrc. Niedługo się dowiesz jak to zrobić. Tymczasowo możesz wpisać :set hls i wcisnąć Enter.

Cytowanie metaznaków w wyrażeniach regularnych

Jeżeli nie wiesz czym są wyrażenia regularne, pomiń tę sekcję. Dla tych, który wiedzą i zdają sobie sprawę z tego, że komenda / przyjmuje wyrażenie regularne, a nie tylko zwykły tekst, będzie ona ważna. W pozostałych przypadkach wyda się pewnie kompletnie nie na miejscu i powinna zostać pominięta.

Powinieneś wiedzieć jak używać regeksów, bo kilka sztuczek z ich wykorzystaniem może sprawić, że będzie Ci się lepiej korzystało z Uniksa/Linuksa/Maca. Jest to zbyt rozległy temat, żeby go tutaj przedstawiać, ale możesz zerknąć na któryś ze świetnych tutoriali czy referencji dostępnych w sieci.

Najważniejszą sprawą do zapamiętania jest to, że VIM stawia na wygodę jeżeli chodzi o wyrażenia regularne. Ponieważ często szukasz, VIM zakłada, że wpisując /+ chcesz znaleźć najbliższy znak +. W wyniku tego założenia wszystkie metaznaki muszą być poprzedzone wstecznym ukośnikiem (\). Czasem jest to problematyczne, ale jeżeli naprawdę chcesz znaleźć nawias poprzedzony plusem, jest to znaczne ułatwienie.

Nie panikuj, masz historię poleceń

Komendą cofającą zmiany jest u (ang. „undo”). Niezbyt trudne do zapamiętania, prawda? Jak już prędzej wspomniałem, wiele poleceń VIM-a jest mnemonicznych.

Komendą powtórzenie cofniętych zmian powinna być litera r (ang. „repeat”), ale jest już zajęta przez polecenie zamiany („replace”); powiemy o tym nieco później. Pozostaje nam Ctrl-R (^r). Cóż… nie można mieć wszystkiego.

Jest jeszcze troche odnośnie cofania i powtarzania, ale na razie tyle powinno wystarczyć. Ciesz się, że już możesz cofać i potwarzać zmiany. VIM nie jest już taki nieudolny i niewybaczający, jak mogło Ci się wydawać, chociaż wciąż nie musisz go lubić. Poczekaj tylko, aż do gry wejdzie pamięć mięśniowa.

Jeżeli narobisz naprawdę niezłego bałaganu, to po prostu wyłącz edytor bez zapisywania (:qa!).

Jeżeli bardzo się obawiasz o swoje pliki, albo jesteś po prostu bardzo ostrożny, powinieneś używać jakiegoś systemu kontroli wersji. Zalecam, żebyś tak czy siak zaczynał naukę na bezwartościowych plikach, w jakimś tymczasowym katalogu, ale gdy przejdziesz do prawdziwej pracy, nie powinieneś się obawiać wprowadzania zmian. Kontrola wersji jest dobrym zabezpieczeniem i może być z powodzeniem stosowana jako sposób na kopie bezpieczeństwa. Proponuję rozważyć Gita i Mercuriala; oba są jednocześnie proste i potężne.

Wielkie litery i ŚMIERĆ PRZEZ CAPSLOCK

W przypadku wielu poleceń Shift albo odwraca kierunek (N jest przeciwieństwem n; zobacz: następny punkt), albo całkowicie zmienia sposób działania. Poruszając się do przodu o jedno słowo (w) można wcisnąć W, żeby nadal przesuwać się o jedno słowo, ale traktując znaki specjalne jako jego część. To samo tyczy się przeciwnego kierunku – b i B.

Ponieważ jednak wielkie litery mogą mieć zupełnie inne znaczenie niż ich małe odpowiedniki, powinieneś uważać, żeby nie wcisnąć klawisza CapsLock! Czasem zdarzy się, że przez przypadek wciśniesz CapsLock i gdy będziesz chciał przejść do kolejnego wiersza (j), połączysz go z obecnym. Wiele innych niepożądanych zmian może się zdarzyć w takiej sytuacji, jeżeli Twoje palce będą szybko przemierzać klawiaturę w celu wykonania jakiegoś skomplikowanego ciągu komend. To okropne.

Kiedy spotka Cię ŚMIERĆ PRZEZ CAPSLOCK, powinieneś od razu go wyłączyć i wciskać u tak długo, aż cofniesz niechciane zmiany. Jeżeli uważasz jednak, że to gra nie warta świeczki, wpisz po prostu :e! i zatwierdź enterem, a VIM wczyta plik ponownie z dysku. Trochę to kłopotliwe, ale na pewno kiedyś Ci się to zdarzy, więc warto, żebyś o tym wiedział. Niektórzy z tego powodu wyłączają CapsLock na stałe.

Wstaw, nadpisz, zmień

W VIM-ie jest kilka różnych sposobów na rozpoczęcie wprowadzania tekstu, jak już zostało wspomniane w sekcji „tryby pracy”.

Twoim standardowym trybem pracy powinien być tryb komend. Po wciśnięciu niektórych klawiszy przechodzisz w tryb wstawiania lub nadpisywania. W trybie wstawiania, wszystko co piszesz zostaje wstawione w miejsce kursora, a to co było za nim jest spychane do prawej bądź do kolejnego wiersza.

Z kolei w trybie nadpisywania, wszystkie naciśnięcia klawiszy są wpisywane podobnie jak w trybie wstawiania, z tym wyjątkiem, że tekst za kursorem zamiast zostać odepchniętym, jest zastępowany przez kolejne wpisywane znaki. Aby przejść do tego trybu, musisz wydać odpowiednie polecenie w trybie komend.

W trybie wykonywania (ang. „ex mode”) wpisujesz łańcuch znaków w pole u dołu ekranu. Przejdziemy do tego później, bo jest to potężna rzecz. Jest też nieco zawiła, więc poczekamy z nią trochę. Do tego trybu przechodzisz wciskając „:” w trybie komend.

Z każdego tych trybów możesz powrócić do trybu normalnego (komend) wciskając Escape. Bardzo przydatny klawisz.

Zastanów się przez chwilę nad wagą komendy c. Jeżeli użyjesz jej w połączeniu z t lub f, staje się ona naprawdę potężnym narzędziem. Gdybyś miał kursor na literze „Z” na początku tego akapitu, mógłbyś wykonać komendę ct., żeby przepisać całe zdanie, zachowując kropkę. To samo tyczy się innych, jak na przykład d do usuwania. Polecenia ruchu znacząco zwiększają możliwości komendy c i dlatego tak ważne jest, abyś je dobrze znał.

NIE POZOSTAWAJ W TRYBIE WSTAWIANIA

VIM jest stworzony do tego, żeby więcej się przemieszczać po tekście, niż edytować. Nagradza Cię za dostosowanie się do takiego trybu pracy – głównie tryb komend, z krótkimi przerwami na wprowadzanie.

Jeżeli będziesz próbował używać VIM-a jako kiepskiego zamiennika notatnika, tryby i nawigacja sprawią, że nigdy nie będziesz wydajny. Jak chcesz żeglować, musisz wsiąść do łódki. Jak chcesz efektywnie korzystać z VIM-a, musisz zaprzyjaźnić się z trybem komend.

Jeśli więc zatrzymujesz się, żeby nad czymś pomyśleć, wciśnij Escape. Jeżeli nie jesteś w trakcie pisania, powinieneś być w trybie komend. Jak chcesz przejsć do następnej linijki czy w jakiekolwiek inne miejsce w pliku, wciśnij Escape. Jak chcesz odejść od klawiatury, wciśnij Escape. W przeciwnym wypadku, zaczniesz wprowadzać komendy i zanim zorientujesz się, że nie jesteś w trybie komend, stracisz możliwość sensownego używania . czy cofania. Natomiast kiedy chcesz w trakcie pisania wydać jedno polecenie możesz zrobić to przez wciśnięcie kombinacji Ctrl + o. Vim po wykonaniu go automatycznie powróci do trybu wstawiania.

Tekst jest lekko zmodyfikowanym tłumaczeniem: Use vim like a pro

Używaj VIM-a jak profesjonalista – cz. 2

!!!Tu możesz pobrać PDFa zawierającego cały tutorial!!!