Finch to wspaniała aplikacja. Od czasu do czasu mówi się o nim, lecz tak naprawdę mało kto wie jak go używać, jak on działa. Dzięki temu wzbudza zainteresowanie, jak wiele rzeczy działających w terminalu. Chciałbym pokazać Wam, w czym tkwi magia tego konsolowego multikomunikatora.

Spis treści:

1. Czym jest Finch?
2. Instalacja Fincha
3. Witaj w Finchu!
4. Zakładanie kont i korzystanie z listy znajomych w Finchu
5. Konfiguracja i opcje Fincha
6. Zakończenie

I Czym jest Finch?

Zięba. Źródło: Wikipedia

Słowo finch w języku angielskim oznacza ziębę. Twórcy zastosowali w tym miejscu grę słów, gdyż program Finch to tak naprawdę konsolowy brat Pidgina, a w logu Pidgina znajduje się gołąb. O opisywanym przeze mnie programie nie wiadomo zbyt wiele. Jego twórcą jest Sadrul Habib Chowdhury. Finch, tak samo jak Pidgin, pracuje przy użyciu bibliotek libpurple.

Poza tym oba bardzo dobrze się integrują — korzystają z tych samych plików konfiguracyjnych. Interfejs Zięby zbudowany jest przy użyciu bibliotek Ncurses. Okna rozmowy potrafią otwierać się same, a w programie istnieją nawet obszary robocze. Finch zawiera także wszystkie funkcjonalności Pidgina, działa także mnóstwo wtyczek. Jednym słowem — od groma możliwości bez potrzeby użycia X Serwera.

II Instalacja Fincha

1. Instalacja Zięby z paczek.

Aby zainstalować Fincha z paczek, należy pobrać paczkę odpowiednią dla swej dystrybucji oraz architektury procesora.

Paczka DEB 64bit:

pobierz

Paczka DEB 32bit:

pobierz

Paczka RPM 64bit:

pobierz

Paczka RPM 32bit:

pobierz

Paczki DEB stosowane są w systemach bazujących na Debianie, natomiast paczki RPM w systemach bazujących na RedHacie. Jeśli nie wiemy na jakiej dystrybucji bazuje nasze distro, możemy to zobaczyć na Linux Distro Timeline autorstwa Andreasa Lundqvista:

Po pobraniu paczek należy je uruchomić poprzez dwukrotne kliknięcie. Całość zostanie zainstalowana automatycznie. Jeśli tak się jednak nie dzieje, należy przenieść paczkę na Pulpit, po czym uruchomić terminal i wpisać:

dla paczek DEB:

cd ~/Desktop

dpkg -i nazwapaczki.deb

dla paczek RPM:

cd ~/Desktop

rpm -ivh nazwapaczki.rpm

gdzie “nazwapaczki” to nazwa pobranej przez nas paczki.

2. Instalacja Zięby z repozytorium.

Możemy zainstalować Fincha także z repozytorium naszej dystrybucji, pod warunkiem, że tam się on znajduje. Większość dystrybucji posiada Ziębę w swoich repozytoriach. Należy uruchomić program, który służy w naszym distro do instalacji pakietów z repozytoriów. Może to być na przykład Synaptic. W systemach opartych na Debianie można zainstalować Ziębę przy użyciu narzędzia Apt Get:

su

apt-get install finch

W systemach używających sudo, np. w Ubuntu, będzie to wyglądało tak:

sudo apt-get install finch

Witaj w Finchu!

a) Podstawy Fincha.

Fincha można uruchomić jedynie w terminalu (ew. w trybie tekstowym, bez X Serwera). Należy jednak wybrać do tego celu dobry terminal. Standardowy użytkownik środowiska graficznego GNOME wybierze zapewne domyślny gnome-terminal. Jednak wybierając go, musimy pamiętać o tym, że troszkę czasu zajmie nam konfiguracja jego opcji. Domyślnie jego skróty klawiszowe będą gryzły się ze skrótami klawiszowymi Fincha. O tym jak to zmienić, napiszę później. Moim zdaniem, wartym uwagi terminalem jest xterm, który nie ma żadnych skrótów klawiszowych, jest prosty i lekki dla systemu (nie obciąża go za bardzo). Kolejnym lekkim terminalem jest aterm, który miał jednak u mnie problemy z polskimi znakami. Jeśli używacie KDE, możecie natomiast wybrać troszkę bardziej zasobożerny Konsole.

Tak Finch wygląda w gnome-terminal:

tak w xterm:

tak w aterm:

a tak w Konsole:

Należy jednak pamiętać, iż bez względu na to, jaki będziemy mieli terminal — przyciski Kopiuj i Wklej nie będą standardowo działały. Można to jednak rozwiązać w inny sposób, o czym napiszę później. Na początek omówię układ okien Fincha.

Mała uwaga: nawet przy włączeniu obsługi myszy, nie można poruszać suwakiem. Suwak służy jedynie do pokazania, jak daleko znajdujemy się na liście.

W Finchu istnieją tylko trzy ikonki symbolizujące stany poszczególnych pozycji na naszej liście znajomych. Nie ma innych ikonek, gdyż nie są tutaj potrzebne. Nie widzimy ikon symbolizujących nasz własny status, a to jedyny przypadek, w którym potrzebna jest ikonka statusu niewidoczny. Ikonki przedstawia poniższe zdjęcie:

b) Podstawowa klawiszologia Fincha.

Wszystkie skróty klawiszowe wykorzystują tylko lewy ALT — prawy jest zarezerwowany dla innych znaczków, np. polskich “ogonków”. Między otwartymi oknami przełączamy się za pomocą przycisków ALT + n (next — następne okno) oraz ALT + p (previous — poprzednie okno). Wybierając ALT i liczbę od 1 do 0 przeskakujemy między oknami — od pierwszego do dziesiątego (o ile jest ich tyle włączonych). Wciskając klawisze ALT + c zamykamy używane w danym momencie okno. Przyciskiem F10 uruchamiamy menu okna. Dla okna rozmowy menu wygląda tak:

Klawisz F11 odpowiada za uruchomienie menu kontaktu, z którego możemy np. usunąć kontakt, dodać go do Buddy Pounce (o czym później), czy też dowiedzieć się jakichś informacji o danym użytkowniku. Przycisk ten spełnia swoją funkcję jedynie na Liście kontaktów. Menu wygląda tak:

Wybierając kombinację klawiszy Alt + a dostajemy się do menu Actions. W tym miejscu będziemy konfigurować całego Fincha. Menu akcji pojawia się w lewym dolnym rogu:

Jest też pewien ciekawy, lecz bardzo denerwujący skrót. Prawy Alt + o odpowiada za wyświetlenie menu otwartych okien, a dokładniej obszarów roboczych. Nie da się tego zmienić (szukałem w plikach konfiguracyjnych), więc należy się przyzwyczaić do tego, iż nie będziemy używali “ó”. Owe menu wygląda tak:

Okna rozmów lub dialogowe zamykamy klawiszami ALT + c lub też, jeśli to możliwe, klikając na odpowiednie przyciski. Rozwijane przez nas menu zamykamy klawiszem Escape.

Domyślnie nie mamy włączonej obsługi myszy. Jeśli chcemy przesunąć okno — należy wybrać kombinację klawiszy ALT + m, po czym przesunąć okno na interesującą nas pozycję, a następnie zatwierdzić decyzję klawiszem ENTER, co odpowiada za zdjęcie widgetu przesuwania z okna. Klawiszami ALT + r przydzielamy oknu widget rozszerzania. Po wybraniu tej kombinacji klawiszy możemy zmieniać strzałkami rozmiar okna, po czym wybór zatwierdzamy tak jak poprzednio — klawiszem ENTER.

Klawiszami ALT + l odświeżamy obszar roboczy Fincha. Z tej funkcji będziemy korzystać po zmianie wielkości okna terminala. Klawiszami CTRL + o uruchamiamy menu programu:

Za pomocą klawiszologii ALT + q wyłączamy program.

c) Zmiana konfiguracji Gnome Terminala

Domyślne ustawienia skrótów Gnome Terminala nie pozwalają dostatecznie dobrze pracować z Finchem. Można to jednak zmienić. Do menu konfiguracji przechodzimy poprzez wybranie pozycji Skróty klawiszy z menu Edycja:

Przede wszystkim należy wybrać dwie pierwsze opcje, czyli Bez mnemoników menu oraz Wyłączony klawisz skrótu menu:

Bez tego nie moglibyśmy wchodzić do menu Fincha oraz mielibyśmy problem z zamykaniem okien skrótem ALT + c. W klawiszach skrótów należy usunąć lub zmienić pozycje, które będą przeszkadzały nam w używaniu Zięby, czyli skróty, które wymieniłem w podpunkcie b.

4. Zakładanie kont i korzystanie z listy znajomych w Finchu.

a) Zakładanie kont

Z menu Actions, które otwieramy klawiszami ALT + a, wybieramy pozycję Konta. Powinno nam się pojawić nowe okno:

Jeśli chcemy przejść do przycisków, musimy kliknąć w strzałkę w prawo albo strzałkę w lewo. Nie ma innej możliwości przejścia do przycisków. Oczywiście po menu poruszamy się strzałkami góra i dół. Chcąc założyć nowe konto w Finchu, wybieramy z menu Konta opcję Dodaj. Powinno to spowodować wyświetlenie się nowego okna:

Jeśli chcemy rozwinąć listę, z której wybieramy protokół nowego konta — musimy wybrać klawisz góra lub dół. W celu przejścia do niższego/wyższego pola edycji, podobnie jak poprzednio, wybieramy klawisze lewo/prawo. Lista obsługiwanych protokołów jest dość duża:

Po wpisaniu potrzebnych danych i wybraniu opcji Zapisz, zostanie utworzona nowa pozycja na liście okna Konta, symbolizująca nasze konto w programie. Jeśli jeszcze nie zostało włączone — nie ma przy nim krzyżyka — należy nacisnąć na nim Spację.

b) Dodawanie znajomych do listy

Znajomych możemy dodać poprzez naciśnięcie klawisza F11, w czasie gdy kursor znajduje się na nazwie którejś z grup. Z nowo otwartego menu należy wybrać opcję Dodawanie użytkownika:

c) Przenoszenie znajomych pomiędzy grupami i tworzenie metakontaktów

Posiadany już na naszej liście znajomych kontakt możemy przenieść do dowolnej grupy. Wystarczy trzymając kursor na danym kontakcie, nacisnąć klawisz t, co spowoduje otagowanie kontaktu. Możemy otagować kilku znajomych naraz. Następnie przenosimy kursor na pozycję danej grupy i wybieramy klawisz a.

Otagowany kontakt Marta:

Kontakt Marta przeniesiony do grupy Usługi:

Tworzenie metakontaktów opiera się na tej samej zasadzie. Wystarczy na danym kontakcie kliknąć Spację, a następnie wsadzić tam inną pozycję z naszej listy. Posiadając na przykład kontakt z Infobotem korzystając z Jabbera oraz Gadu-Gadu, można utworzyć jeden metakontakt:

d) Importowanie i eksportowanie listy znajomych

Importować i eksportować listę znajomych możemy poprzez wybranie klawisza F10 w aktywnym oknie Listy znajomych, a następnie wybranie pozycji Konta. W tym miejscu możemy już zarządzać Listą znajomych poszczególnych protokołów:

5. Konfiguracja i opcje Fincha.

Do menu Akcji, w której znajdują się elementy konfiguracji, dostajemy się poprzez kliknięcie ALT + a. Pozycja nazwana Lista znajomych odpowiada za pojawienie się listy kontaktów w obszarze roboczym. Przydaje się to, gdy przypadkiem zamkniemy okno Listy znajomych. Czasem będziemy nawet potrzebowali je zamknąć, np. podczas rozmowy z kilkunastoma osobami. Warto zatem wiedzieć, że w tym miejscu można listę znajomych przywołać z powrotem.

a) Preferencje

Do Preferencji dostajemy się poprzez wybranie pozycji Preferencje z menu Actions. Po tej operacji powinno pojawić się nowe okno, takie jak poniższe:

Opcja Show Idle Time odpowiada za wyświetlanie informacji o czasie, gdy dany użytkownik jest w stanie bezczynności. Włączona opcja Show Offline Buddies powoduje wyświetlanie się na liście wszystkich użytkowników, nawet niedostępnych. Show Timestaps odpowiada za wyświetlanie przy każdej wiadomości czasu, w której została napisana. Poniżej najpierw opcja wyłączona, a potem włączona:

Funkcja Notify buddies when you are typing pozwala na powiadamianie znajomych o tym, iż zaczynamy do nich pisać. Oczywiście stosowanie tej funkcji jest możliwe jedynie w rozmowach przez protokoły, które obsługują tę funkcję, np. przez Jabbera. Dziennik rozmów to dość istotna sprawa. Co prawda nie ma jak na razie narzędzia w Finchu, które umożliwiałoby przeglądanie logów, ale można to robić ręcznie lub też przy pomocy Pidgina (Finch i Pidgin korzystają z tych samych plików). Dlatego proponuję zostawić włączone zapisywanie logów. Log IMs odpowiada za zapisywanie logów z rozmów, a Log chats logów z konferencji. Natomiast Zapis zmian statusu odpowiada za to, iż każda zmiana statusu użytkownika z naszej listy zostanie odnotowana. Wszystkie logi znajdują się w katalogu ~/.purple/logs Folder ten jest podzielony na podfoldery, które zawierają logi z poszczególnych protokołów. W katalogu danego protokołu znajdują się foldery odpowiadające kontom, z których korzystamy przy użyciu danego protokołu:

W folderach danego konta znajdują się foldery .system, w których zawarte są logi zmian statusów naszych znajomych. Przykłady:

Zapewniam Was, że każdy screen przedstawia jedynie wierzchołek góry lodowej poszczególnego pliku logów. Logi potrafią zajmować naprawdę sporo miejsca:

Opcje odnoszące się do podpunktu Bezczynny pozwalają na zarządzanie naszym statusem podczas bezczynności. W miejscu Report Idle Time ustalamy, w jaki sposób Finch ma dowiadywać się o naszej bezczynności. “Od czasu wysłania ostatniej wiadomości” oznacza to, iż Finch będzie odliczał czas od wysłania ostatniej wiadomości, po czym zmieni nasz status. “Based on keyboard and mouse” oznacz to, że Finch będzie odliczał czas od ostatniego użycia klawiatury, bądź myszy. Opcja “Never” oznacza, że Finch nie ma kontrolować naszej bezczynności. Poniżej znajduje się opcja Change status when idle. Odpowiada ona właśnie za to, by zmieniać nasz status, gdy jesteśmy w stanie bezczynności. W miejscu Minutes before changing status wpisujemy czas, jaki Finch ma odliczać

zanim zmieni nasz status. Jednostką czasu jest minuta. W miejscu “Change status to” wpisujemy status, który będzie automatycznie ustawiany przez Fincha.

Po dopasowaniu opcji do swoich potrzeb, należy wybrać Zapisz.

b) Przechwytywanie zdarzeń

Pozycja Przechwytywanie zdarzeń w menu Actions to Pidginowe Buddy Pounce. Polega to na tym, iż możemy dodać przechwytywanie do jakiegoś kontaktu z listy i ustawić, aby np. po zalogowaniu się danego kontaktu Finch automatycznie wysłał do niego wiadomość lub wyświetlił okno rozmowy. Wybranie tej pozycji z menu powoduje uruchomienie się całego narzędzia do zarządzania Przechwytywaniami. Jeśli chcemy dodać pojedyncze przechwycenie, łatwiej jest, trzymając kursor (podświetlenie) na danym kontakcie, wcisnąć klawisz F11 i wybrać z menu Add Buddy Pounce:

Nowe okno wygląda następująco:

Konto i nazwę znajomego mamy już domyślnie wybraną, możemy jednak ją zmienić, jeśli chcemy. Kolejno pojawia się pole wyboru Przechwytywane zdarzenia. Wyjaśnię znaczenia poszczególnych opcji.

• Signs on — Zalogowanie się użytkownika
• Goes away — Przejście użytkownika w stan zajętości / zaraz wracam
• Becoms idle — Przejście użytkownika w stan bezczynności
• Starts typing — Użytkownik zaczyna pisać do nas wiadomość
• Stops typing — Użytkownik zaprzestaje pisania do nas
• Signs off — Wylogowanie się użytkownika
• Returns from Away — Użytkownik powraca ze stanu zajętości / zaraz wracam
• Is no longer idle — Użytkownik powraca ze stanu bezczynności
• Pauses while typing — Użytkownik robi pauzę podczas pisania wiadomości do nas
• Sends a message — Użytkownik wysłał nam wiadomość

I tutaj chciałbym coś wyjaśnić. Otóż opcje takie jak Starts typing czy Stops typing są obsługiwane tylko wtedy, gdy używany protokół na to pozwala. Np. Jabber pozwala na to, gdyż informuje o tym, czy ktoś pisze:

Z pewnością tej funkcji nie obsługuje protokół gadu-gadu.

Opiszę teraz pola wyboru Działanie:

• Open IM window — otwarcie okna rozmowy z danym użytkownikiem
• Pop up a notification — wyświetlenie się okienka informującego o działaniu danego użytkownika (np. zalogowanie się)
• Send a message — wysłanie użytkownikowi wiadomości
• Execute command — wykonanie polecenia, np. killall finch. Przydaje się, gdy musimy się przed kimś ukrywać. Może to także służyć do zdalnego zarządzania komputerem, np. piszemy jakiś skrypt, wrzucamy go to /usr/bin, tak by znajdował się na ścieżce PATH, tworzymy sobie dowolne konto, korzystając z dowolnego protokołu, następnie dodajemy swój drugi numer do listy numerów konta pierwszego i ustawiamy w Buddy Pounce, że jeśli ten kontakt odezwie się, to ma zostać uruchomiony skrypt. Wystarczy wtedy, w dowolnym momencie, w dowolnym miejscu na świecie odezwać się do naszego pierwszego konta, by uruchomić skrypt, program czy cokolwiek. Oczywiście musimy wtedy pozostawić komputer włączony.
• Play a sound — odtworzenie dźwięku przez tzw. brzęczyk czyli PC Speaker.

Pole wyboru Opcje prezentuje się następująco:

• Pounce only when my status is not avaible — Pounce będzie wykonywał swoje komendy tylko wtedy, kiedy nie jesteś Dostępny, czyli np. Zajęty albo Zaraz Wracam.
• Powtarzanie — opcja będzie powtarzana

Chciałbym dodać, że opcja Przechwytywanie zdarzenia: Sends a message i Działanie: Send a message wcale nie są takie beznadziejne. Ustawiając je i wybierając Powtarzaj, możemy stworzyć pełnoprawnego autorespondera i wykorzystać go tak:

Albo podczas “rozmowy” z dziewczyną, np.:

ona: i w ogóle ona jest niemiła

Ty: no

ona: nie szanuje mnie

Ty: no

ona: zawsze przyznasz mi rację, prawda? ;*

Ty: no

ona: cieszę, się, może opowiem ci, jak było dziś w szkole?

Ty: no

ona: no to słuchaj, dobra?

Ty: no

(…)

Zatem używając tej funkcji można mieć chwilkę spokoju. Jednak Buddy Pounce przydaje się także w pozostałych sytuacjach, gdy np. pracujemy tworząc dokumenty we Writerze i nie mamy czasu na ciągłe obserwowanie listy kontaktów, a jedynie raz po raz zerkamy na obszar roboczy Fincha — można ustawić sobie powiadomienie. W Pidginie akurat ta funkcja jest przyjemniejsza, bo nie trzeba w ogóle zaglądać do programu.

c) Wtyczki

Do okna konfiguracji plug-inów dostajemy się poprzez wciśnięcie klawiszy ALT + A i wybranie z menu Actions pozycji Wtyczki. Po wykonaniu tej czynności, na obszarze roboczym powinno pojawić się nowe okno:

Jeśli chcemy aktywować którąś z wtyczek — musimy kliknąć Spację na pozycji jej odpowiadającej. Przedstawię teraz najciekawsze moim zdaniem plug-iny.

Autoaccept

Działanie tej wtyczki polega na tym, ażeby zautomatyzować pobieranie plików od osób z listy. Przyda się nam to, jeśli dość często wymieniamy się plikami. Bo przecież ciągłe klikanie “Akceptuj” irytuje:

W celu uruchomienia tej wtyczki klikamy Spacją na jej pozycję, a następnie klikamy na przycisk Configure Plugin w celu konfiguracji:

Wyświetli nam się taki konfigurator:

W ścieżce zapisanej w miejscu Pobierane pliki zapisuj w, będą automatycznie zapisywały się pliki, które wyślą nam nasi znajomi. Znaczenie pozostałych opcji jest chyba oczywiste.

bash.org

Ta wtyczka jest bardzo przydatna, gdy nie ma o czym gadać, a chce się o czymś gadać. Działanie tej wtyczki polega na generowaniu losowych linków do cytatów z serwisu bash.org. Nie ma możliwości konfiguracji tej wtyczki. Aby wygenerować link, należy w dowolnym oknie rozmowy wydać komendę

/bash

Link do cytatu zostanie wysłany do naszego znajomego, tym samym pojawi się w oknie rozmowy.

Buddy Notes

Ten plug-in pozwala na dodawanie notatek na temat poszczególnych kontaktów na liście. Jest moim zdaniem bardzo przydatny. Miałem z niego wiele pożytku, kiedy zostałem niedawno redaktorem naczelnym e-magazynu Games Corner, gdyż byłem zmuszony “poznać” kilkanaście osób naraz, więc do każdego osobnika zrobiłem notatkę mówiącą czym się zajmuje, kim jest, jaki jest etc. Często korzystam z tej wtyczki także w momentach, gdy poznaję obcokrajowca, którego nazwisko jest trudne do zapamiętania. Po aktywacji wtyczki możemy jej użyć poprzez wybranie z menu akcji kontaktu (F11 na pozycji znajomego na liście) opcji Edytuj notatki:

Buddy State Notification

Ta wtyczka informuje nas w oknie rozmowy o statusie naszego znajomego. Plug-in ten przydawał się w Pidginie, a w Finchu to jest chyba koniecznością! W tekstowym bracie Pidgina nie można nigdzie, poza listą, obserwować statusu znajomych. A rozmawiając z kilkoma osobami naraz, jest męczącym ciągłe przeskakiwanie po pozycjach na liście znajomych, by dowiedzieć się, czy przypadkiem któryś z naszych rozmówców nie rozłączył się, czy nie gadamy tylko do serwera, a nie do żywej osoby. Po włączeniu wtyczki można ją skonfigurować. Okno konfiguracji, którego z racji prostoty nie muszę omawiać, wygląda tak:

A tak wygląda Buddy State Notification w akcji:

GntHistory

Ten plug-in nie posiada żadnych opcji konfiguracyjnych. Jego zadaniem jest wyświetlanie historii — poprzedniej rozmowy — w nowo otwartym oknie rozmowy. Przydaje się to, ażeby przypomnieć sobie, o czym ostatnio rozmawiało się z daną osobą.

d) Plik konfiguracyjny

Plik konfiguracyjny Fincha nie jest domyślnie tworzony. Należy go stworzyć samemu, wydając w terminalu komendę

touch ~/.gntrc

W pliku możemy włączyć kilka funkcji, np. obsługę myszy. Plik, zawierający podstawową konfigurację może wyglądać tak:

[general]

mouse = 1

remember_position = 1

small-button = true

Mouse to eksperymentalna obsługa myszy. Włączając ją (wartość 1) możemy przeciągać okna za pomocą myszy, zmieniać okna czy klikać przyciski za jej pomocą. Remember_position daje programowi informację, aby ten pamiętał ustawienia okien, tzn. przy każdym uruchomieniu okna będą pojawiały się w tym miejscu, co wcześniej. Funkcję włącza się oczywiście poprzez wpisanie wartości 1. Small-button umożliwia użycie małych przycisków:

zamiast standardowych dużych:

Funkcję uruchamia się poprzez przypisanie funkcji wartości true.

e) Zaznaczanie tekstu

Jeśli włączyliśmy już eksperymentalną obsługę myszy, to warto zapoznać się ze sposobem kopiowania tekstu (np. linków). Najpierw należy zaznaczyć tekst w oknie. W Gnome Terminalu należy to zrobić z wciśniętym klawiszem Shift, a następnie można kliknąć prawym przyciskiem myszy i skopiować tekst:

W innych terminalach tekst zaznacza się w sposób normalny, lecz należy skorzystać z Clipboarda. Po zaznaczeniu tekstu wybieramy klawisze ALT + Shift + c, przez co tekst pojawia się do skopiowania w prawym górnym rogu okna:

Następnie możemy zaznaczyć tekst z Clipboarda, z wciśniętym klawiszem Shift, po czym skopiować go. Chcąc zamknąć Clipboarda, ponownie wciskamy ALT + Shift + c

6. Zakończenie

Mam nadzieję, że artykuł zachęcił Was do używania Fincha. To naprawdę świetny, lekki program. Z pewnością zainteresują się nim ludzie, którzy nie korzystają z X Serwera, albo ci, którzy często używają programów zdalnie. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, by używać Fincha w środowisku graficznym. Z pewnością będzie wyglądał wspaniale, gdy osadzimy go na Pulpicie. Opis wykonania tego można znaleźć w piątym punkcie innego artykułu na Jakim Linuksie.

—————————————————————

Przede wszystkim chciałbym przeprosić wszystkich użytkowników wortalu JakiLinux za to, iż musieli tak długo czekać na opis Fincha, którego dostarczenie obiecałem w artykule o Pidginie. Ale chyba lepiej późno niż wcale, prawda?

Druga sprawa — w artykule używałem słowa okno i to dosyć często. Jest to oczywiście skrót myślowy. Nie jest to naturalnie pełnoprawne okno, gdyż tworzone jest w środowisku Fincha, a nie w środowisku graficznym.

Trzecia sprawa — pisanie takiego artykułu zajmuje trochę czasu. Zobaczcie na screenshoty — były robione za czasów poprzedniego i aktualnego Pulpitu. A nie zmieniam ich często.

Poza tym serdecznie pozdrawiam barteksa: przepraszam za brak screenów, ale JakiLinux wymaga pełnego profesjonalizmu i pewnego rodzaju sztywności. Dziękuję Sitkowi, że wytrzymał testy i screenshotowanie. Dziękuję Walthowi za pomoc w testowaniu jednej z wtyczek. Pozdrawiam jeszcze ekipę Polskiego Portalu Gnome (którego nie mogę podlinkować, bo widzę, że już nie istnieje?!), mAKsa (dzięki za pomoc) i wszystkich znajomych.