Mój sprzęt jest już, delikatnie rzecz ujmując, troszkę stary. Technika nieźle poszła do przodu od czasu jego zakupu, więc brakuje mu sporo elementów bardzo przydatnych ostatnimi czasy. Mianowicie, nie jest on wyposażony w wewnętrzną kartę Wi-Fi. Chcąc mieć dostęp do Internetu z dowolnego miejsca w domu używałem karty Wireless PCMCIA. Gdy jednak przestała działać (wymiana na inną niestety nic nie dała, stąd podejrzenie uszkodzenia slotu) postanowiłem spróbować karty USB. Podejrzewałem kłopoty, a wcale nie było tak źle.

Jednak od początku. Całkiem przez przypadek wpadła mi w ręce bezprzewodowa karta USB oparta na chipsecie ZyDAS ZD1211 (WiFi 802.11b/g). Aby mieć większe rozeznanie w obsłudze tego sprzętu przez system spod znaku pingwina, postanowiłem dokonać testów na kilku dystrybucjach. Mój wybór to Ubuntu 8.04, Mandriva Spring 2008.1 i Epidemic GNU/Linux 2.1 (tę ostatnią już od jakiegoś czasu zamierzałem przetestować). Wszystkie trzy to LiveCD z opcją instalacji na dysku twardym.

W przypadku Epidemic GNU/Linux 2.1 i Mandriva Spring 2008.1 moja karta została poprawnie wykryta, zidentyfikowana i uruchomiona.

Rys 1. Karta USB w Epidemic 2.1

Praktycznie od włożenia jej do gniazda USB mogłem korzystać z bezprzewodowego Internetu. Pozostało tylko skonfigurowanie szyfrowanego połączenia, ale to temat na osobny artykuł.

Rys 2. Karta USB w Mandriva Spring 2008.1

Z kolei Ubuntu wymagało trochę większego nakładu pracy, ponieważ domyślnie nie posiada zainstalowanego firmware dla ZD1211.

Rys 3. Przed zainstalowaniem pakietu firmware.

Na szczęście jest ono dostępne z repozytoriów w postaci paczek źródłowych. Można też pobrać je ze strony wiki projektu, co też uczyniłem. Po pobraniu i rozpakowaniu, katalog z firmware należy umieścić w odpowiednim miejscu. W tym celu wpisujemy w konsoli:

$ tar jxvf zd1211-firmware-1.4.tar.bz2
$ sudo mv zd1211-firmware /lib/firmware/zd1211

Rys 4. Skonfigurowane połączenie w Ubuntu.

Po tej operacji pozostaje już tylko konfiguracja połączenia i korzystanie z sieci.

Jak widać, używanie bezprzewodowej karty USB w Linuksie jest niezwykle proste. Przy odowiednim wyborze dystrybucji działa ona “z pudełka” i to nawet nie instalując systemu na dysku twardym! Dodam, że znacznie prostsze niż w Windows XP, do którego nie znalazłem (choć przyznaję, że nie szukałem z dużym zaangażowaniem) oddzielnych sterowników, lecz cały pakiet zawierający wiele zbędnego oprogramowania. Z moich obserwacji wynika również, że karta ta działa pewniej i stabilniej w systemie Linux, zwłaszcza przy słabym sygnale sieci bezprzewodowej.